Ingezonden tekst Maarten Riem

De Bijbel geeft ons de opdracht alles te toetsen naar het Woord (Hand. 17:11).

Ik geloof dat nieuwe of buitengewone manifestaties tegen het licht van de Bijbel bekeken moeten worden om zo de geestelijke bron en grondslagen op de juiste manier te kunnen evalueren. Het weigeren een onbekende koers te varen zonder eerst grondig onderzoek te doen betekent niet op de een of andere manier ongehoorzaamheid aan God. Het is belangrijk om in het licht van de Bijbel en de Geest der Profetie de ervaringen, resultaten, en beweegredenen te bestuderen van degenen die de ‘onbekende koers’ al hebben gevaren zodat er een weloverwogen beslissing genomen kan worden betreffende het wel of niet accepteren van die onbekende koers. De ZDA kerk lijkt terecht te zijn gekomen in een liberale stroomversnelling en men vraagt zich af hoe dit kan, waar deze koers vandaan komt en waar het eindigt.

Wie deze liberale stroomversnelling onder de loep neemt zal er al gauw achter komen dat de liberalisatie binnen de ZDA kerk een domino effect is dat zijn oorsprong heeft buiten de ZDA kerk. Om goed te kunnen begrijpen wat er binnen de ZDA kerk gebeurt, beginnen we onze zoektocht bij deze buitenkerkelijke oorsprong.

United Nations

Op de drempel van de 21^ste eeuw zijn wereld leiders een nieuwe koers aan het uitzetten voor de mensheid. Men vertrouwt er op dat een ‘verenigde wereld’ met zijn collectieve wijsheid een eind zal maken aan tirannie en ons zal leiden in een

‘nieuwe eeuw van vrede en eenheid’ een zogenaamde ‘Nieuwe Wereld Orde’.

Het doel van de United Nations Conference on Human Settlements (Habitat II) in juni 1996 was een nieuwe economische en sociale agenda op te stellen gericht op de post moderne mens en de noden van de wereld gemeenschap in het nieuwe millennium. Hun documenten tonen aan dat ze van plan zijn het gezin, de principes, financiën en de (leef)gemeenschap op een zodanige manier te veranderen en aan te passen dat iedereen klaar is voor een nieuw universeel maatschappelijk waardensysteem nl. ‘global citizenship’ ook wel genoemd de ‘global village’, met andere woorden een ‘nieuwe wereld orde’ (in het Nederlands ‘wereld burgerschap’)

Zie Habitat Agenda punt nr. 25:

http://www.unchs.org/unchs/english/hagenda/ch-2a.htm

Dr. Wally N’Dow (voorzitter van de Habitat II conferentie) is met de Bahai religie van mening dat spirituele principes en prioriteiten de drijfveer moeten zijn van de ontwikkeling van de samenleving.

www.bahai.org/article-1-8-1-22.html

Een agenda voor een ‘Nieuwe Wereld Orde’ bestaat trouwens al veel langer dan 1996, de Habitat II conferentie is slechts een van de vele conferenties met dit onderwerp op de agenda.

Interreligious and International Federation for World Peace (IIFWP)

Deze organisatie pleit voor een interreligieuze raad die deel uit moet gaan maken van de UN, om deze te ondersteunen in het verwezenlijken van zijn doelstellingen. De IIFWP merkt op dat er in de meeste landen vandaag een scheiding bestaat tussen kerk en staat maar adviseert dat het verstandig zou zijn voor internationale organisaties om hun relaties met de ‘grote religieuze tradities’ van de wereld te herevalueren.

http://www.iifwp.org/programs/un/briefings/other/index.php?report_id=321&event_id=42

Op de ‘World Summit of Religions’, ook wel de ‘World Peace Summit’ genoemd (28 augustus tot 18 sept. 2000), wordt een verklaring opgesteld voor ‘wereld vrede’ en worden er plannen gemaakt voor een Internationale Adviesraad van religieuze en spirituele leiders ter ondersteuning van de UN.

http://www.globalpolicy.org/msummit/millenni/relig3.htm#ms

Op de 58^ste sessie van de ‘General Assembly’ van de UN gehouden op 10 november 2003, werd een resolutie voorgesteld voor het organiseren van een orgaan binnen de UN voor ‘interreligieuze dialoog en samenwerking’ om de doelstellingen van de UN te ondersteunen.

http://www.un.org/News/Press/docs/2003/ga10207.doc.htm

Dit resolutievoorstel is verder uitgewerkt in 2004 en zal begin 2005 gerealiseerd worden.

http://www.iifwp.org/messages/SGR-2004-1.pdf

The United Religions Initiative (URI)

De geschiedenis toont aan dat religie vaak ten grondslag ligt aan oorlog en geweld, waardoor het van het grootste belang is voor de UN en andere internationale organisaties, dat de verschillende wereld religies elkaar leren respecteren.

Het doel van de United Religions Initiative is het stimuleren van dagelijkse interreligieuze samenwerking (niet te verwarren met de oecumenische beweging die als hoofd doel heeft het nader tot elkaar brengen van de Christelijke denominaties), om een eind te maken aan religieus gemotiveerd geweld en het scheppen van culturen van vrede, rechtvaardigheid, en genezing voor de wereld en alle levende wezens. Dit doel kan volgens de URI verwezenlijkt worden door de scheidsmuren tussen religies, spirituele en traditionele stromingen af te breken door het kweken van een geest van tolerantie tegenover anders denkenden.

http://www.uri.org/abouturi/charter/

De URI is opgebouwd uit kleine groepen mensen, verspreid over de hele wereld, die verschillende soorten plannen ontwikkelen ter bevordering van een universeel doel.

Individuen en organisaties die lid willen worden van de URI vormen een Cooperation Circle (CC) of sluiten zich aan bij een CC. In deze CC’s nemen mensen initiatieven ter bevordering van interreligieuze samenwerking. Om te voorzien in stabiliteit en interreligieuze diversiteit, moet elke CC ten minste 7 leden hebben en 3 verschillende religieuze/spirituele/traditionele groeperingen vertegenwoordigen.

http://www.uri.org/abouturi/membership/

De URI (een van de belangrijkste initiatiefnemers in het organiseren van de ‘World Peace Summit’) gelooft dat een van de grootste struikelblokken voor het bevorderen van hun initiatieven de aanwezigheid van ‘fundamentalisten’ is onder de diverse religies.

Wat is ‘The Church Growth Movement (CGM)’……?

Wat de URI, IIFWP en diverse andere organisaties doen, in samenwerking met de UN op religieus gebied, (de interreligieuze samenwerking tussen religies en het wederzijdse respect bevorderen om zo een ‘nieuwe eeuw van eenheid’ tot stand te brengen zonder religieus gemotiveerd geweld) doet de Church Growth Movement, (Saddleback, Willowcreek, The leadership Network e.d. organisaties) op interkerkelijk (oecumenisch) en onkerkelijk niveau.

De CGM is een term die gebruikt wordt voor verschillende organisaties die gebruik maken van moderne marketing technieken om zoveel mogelijk mensen aan te trekken en vast te houden door te voorzien in de behoeftes van de persoon. Vervolgens worden ze door de kerk ‘bekeerd’ en worden ze tot ‘discipelen’ gemaakt door gebruik te maken van ‘Total Quality Management-style’ technieken.

http://www.iqd.com/hoshin_def.htm

Succesvolle TQM eist een constante verandering en aanpassing van gedrag en cultuur, binnen een bedrijf of organisatie, aan de omstandigheden binnen de organisatie.

http://www.skyenet.net/~leg/tqm.htm

Drie bekende predikanten die op deze manier te werk gaan zijn Dr. Robert H. Schuller (Christal Cathedral), Rev. Bill Hybels (willow Creek), en Rick Warren (Saddleback). Zij zijn alle drie eerst met een enquête de buurt in gegaan waar ze hun

kerk wilde beginnen om zo de behoeftes van onkerkelijke mensen vast te stellen, vervolgens zijn ze een kerk begonnen die voorziet in de behoeftes van onkerkelijke.

Willow Creek Association

Ds. Bill Hybels begon in 1975 de Willow Creek Community Church (WCCC) in een voorstad van Chicago, en wist zijn kerk explosief te laten groeien tot ongeveer 20.000 leden op dit moment. De Willow Creek Association (WCA) is sinds 1992 bezig d.m.v. cursussen andere kerken en denominaties te instrueren in de methodes die Bill Hybels heeft toegepast om de WCCC explosief te laten groeien. De WCA (evenals de andere CGM organisaties) is in essentie oecumenisch van aard. (zie punt 8 van de WCA geloofs belijdenis)

http://www.willowcreek.com/wca_info/statement_of_faith.asp

The Leadership Network

The Leadership Network (TLN) houdt zich bezig met marketing en promotie van kerk groei, en is niet gefundeerd op theologie. Op de achterkaft van het boek ‘Halftime’ (Robert P. Buford 1994) noemt men zegt ze van zichzelf “het ondersteunende orgaan te zijn van de meest succesvolle predikanten en kerkleiders van vandaag”.

“De missie van TLN is het accelereren van de groei van de kerk van de 21^ste eeuw. Succesvolle kerken ontwikkelen leiderschap teams; bereiden God’s mensen voor en geven de opdracht tot dienstbaarheid; begrijpen de cultuur en sluiten deze niet buiten; bouwen de gemeenschap op; en bereiken hun zending doelstellingen”.

“Wij geloven dat het groeiende paradigma van de kerk van de 21^ste eeuw vraagt om het ontwikkelen van nieuwe werktuigen en middelen evenals om de toerusting van een nieuw soort kerkleider (leek en niet leek) voor de 21^ste eeuw. In deze 2^de reformatie ligt het accent op de structuur, de organisatie, en de overgang van de kerk als instituut naar een kerk die toegespitst is op zending en toerusting (ministry)”.

http://www.leadnet.org/site/whoweare.asp

Het doel van TLN is het versnellen van groei en verandering in de kerk, gebaseerd op het humanistisch model van Total Quality Management, een proces van verandering, verandering, en nog eens verandering. (Maleachi 3:6 Want ik de Here, wordt niet veranderd.)

“TLN is in het leven groepen in 1984 door Bob Buford, een sociale ondernemer, met als doel het ontwikkelen van middelen voor predikanten en personeel van grote gemeenten (meer dan 1000 leden) in de USA”.

Het van Dale Nederlands woordenboek beschrijft de term ondernemer als volgt:

“persoon die in een tak van handel of bedrijf zelfstandig, voor eigen rekening en risico werkt”.

“Kerken die door TLN toegerust worden vertegenwoordigen een breed scala van protestantse kerken waaronder evangelische en onafhankelijke gemeenten die worden gekarakteriseerd door hun cultuur van vooruitstrevendheid (innovatie), hun verlangen in de frontlinies te staan van toe rusting (ministry) en hun ondernemend leiderschap”.

Het overschrijden van denominale grenzen (oecumenisch) door de samenwerking op basis van organisatie en marketing in plaats van op basis van eenheid m.b.t. ‘er staat geschreven’ is niet Bijbels.

2 Cor. 6:14-18

De CGM houdt zich bezig met het versnellen van verandering in de kerk en is pragmatisch van aard, “het doel heiligt de middelen”.

“Zolang je mensen tot Christus brengt, in de gemeenschap van zijn gezin, ze opbouwt tot volwassenheid, ze traint voor discipelschap, en ze uitstuurt met een zendingsboodschap, vind ik de manier waarop je dienstbaar bent prima”. (Rick Warren)

Hegeliaans Dialectiek en Diaprax

De reden voor het accelereren van verandering door en binnen de diverse internationale overheid’s en particuliere organisaties is om tot een ‘nieuwe eeuw van eenheid en vrede’ te komen. Het systeem dat toegepast wordt om de nodige veranderingen teweeg te brengen is gefundeerd op een bepaald denkproces dat ‘Hegeliaans Dialectiek’ of ‘Diaprax’ genoemd wordt. Dit denkproces is ontwikkeld aan het einde van de 17^de eeuw door Georg Wilhelm Fredric Hegel.

Hegel was van mening dat alles zich ontwikkelt door een voortdurend evolutie proces waarbij elk idee of kwaliteit (thesis, jij en je mening en feiten die die mening ondersteunen) uiteindelijk een tegenpool voortbrengt. (antithesis, iemand anders met een andere mening gebaseerd op andere feiten) Op het moment dat twee personen/groepen met verschillende meningen bij elkaar komen ontstaat er een wisselwerking van waaruit zich een derde fase kan ontwikkelen waarin de twee tegenpolen samengaan, de strijd tegen elkaar overwinnen en evolueren naar een diepere en hogere syntheses (overeenstemming). Dit kan echter alleen wanneer de twee tegenpolen bereid zijn hun verschillen aan de kant te zetten ten behoeve van de saamhorigheid of het verwezenlijken van de doelstellingen van de groep. De synthese wordt vervolgens de basis voor een volgend dialectisch proces van tegenpolen en synthese. Hegel geloofde dat de creatieve stress van tegenpolen essentieel is voor het ontwikkelen van een hoger bewustzijn. Op het moment van synthese (overeenstemming) worden de beide partijen bij elkaar gehouden, overtroffen, opgeheven, en vervuld/samengesmolten.

Diaprax, is het herhaaldelijk toepassen van het hegeliaans dialectisch proces. Diaprax brengt mensen samen van verschillende en vaak tegenovergestelde achtergronden, politieke ideologieën, en geloofsprincipes in de hoop dat ze iets of alles van hun eigen normen, waarden, tradities, en absolute meningen loslaten in het belang van de emotionele voldoening van saamhorigheid. (group acceptance)

Hegeliaans dialectiek wordt toegepast bij bedrijven, in de politiek, de media, het onderwijs, in universiteiten, kerken en Christelijke groeperingen. Maar waar is dit begonnen….? In de Hof van Eden bij de boom der kennis van goed en kwaad.

Diaprax in de kerk

Het doel van Diaprax in de kerk is het versnellen van verandering. De verandering die plaats moet vinden is de gemeente te zuiveren van persoonlijke meningen gebaseerd op Bijbelse onveranderlijke waarheid (‘er staat geschreven…’). In plaats daarvan baseert Diaprax de vorming van persoonlijke overtuiging op politieke correctheid en pragmatisme (het doel heiligt de middelen) in de hoop op deze manier zoveel mogelijk mensen aan te trekken en vast te houden. De WCCC gaat zelfs zo ver met hun diaprax dat ze momenteel zelfs uitspraken doen tegen hun eigen geloof’s belijdenis.

http://www.willowcreek.org/what_we_believe.asp

Tijdens een forum in maart 2001 in de Willow Creek Community Church waar vertegenwoordigers van de 5 grote wereld religies nl. Hindoeïsme, Islam, Boeddhisme, Jodendom, en Christendom om de tafel zaten, werd door David Staal hoofd-communicatie van de WCCC gezegd: niet alle wegen naar de hemel en God zijn het zelfde (zie het artikel: Forum Unites Diverse Religions in de attachment). De WCCC heeft hun diaprax zo ver doorgevoerd dat ze nu niet alleen oecumenisch maar ook interreligieus bezig zijn, tegen hun eigen geloof’s principes in.

Waar Diaprax wordt toegepast (o.a. in huisgroepen), is Bijbelse waarheid (feiten) en didactische onderwijzing (een onderwijzing/bijbelstudie waarin tekst met tekst wordt vergeleken om zo tot een op de bijbel gefundeerde overtuiging te komen, Jesaja 28: 9,10 en 2 Timotheus 3:16) tot een minimum teruggebracht, om zo de mensen te leiden in groepsactiviteiten van onkritische interactieve aard, oppervlakkige edutainment, onbedreigende aanbidding, entertainment en dialectische teambuilding technieken, ofwel in twee woorden: drempel verlagend.

Wanneer men een dialoog aangaat over het Woord van God (in plaats van een didactische studie van het Woord) tussen gelovigen van diverse achtergronden/denominaties en/of ongelovigen en men is tot een overeenstemming gekomen, waar iedereen vrede mee heeft en die niet gebaseerd is op ‘er staat geschreven’ dan is er water bij de wijn gedaan. De partijen in kwestie hebben zich over laten halen een om compromis te accepteren ten behoeve van de saamhorigheid en het verwezenlijken van de doelstellingen van de groep. Dit compromis wordt dan de fundering voor weer een dialoog in de volgende samenkomst waar weer thesis, antithesis, en synthese aan de orde komen. De angst voor vervreemding van de groep door het vasthouden aan Bijbels gefundeerde waarheid (in plaats van het kiezen voor een onbijbels compromis, tot stand gekomen door een ‘discussie’ over God’s woord) kan er uiteindelijk toe leiden dat men een compromis aangaat.

Een voorbeeld: als een Bijbelvaste ZDA aan de hand van de Bijbel erop wordt gewezen dat hij iets verkeerd heeft begrepen/geloofd/gedaan, accepteert hij het, geeft toe dat hij verkeerd zat, corrigeert zichzelf en brengt zich weer in harmonie met de Bijbel. Omdat Bijbels gefundeerde waarheid niet verandert, zijn Bijbelvaste ZDA immuun voor veranderingen.

Aan de andere kant, als een transformerende/postmoderne ZDA aan de hand van de Bijbel erop wordt gewezen dat hij iets verkeerd heeft begrepen/geloofd/gedaan, zet deze er direct vraagtekens bij en gaat een dialoog aan met zichzelf. Ze rechtvaardigen zich tegenover zichzelf en anderen, waarom ze zich niet meer hoeven te corrigeren om zich in harmonie te brengen met de feiten. Ze redeneren de feiten van tafel, dit is het resultaat van het dialectische proces.

Deze personen zijn in staat te rechtvaardigen waarom ze niet langer gebonden zijn aan Bijbelse onveranderlijke waarheid. Ze zeggen dat de desbetreffende Bijbelse boodschap vandaag niet meer van toepassing is en dat het geïnterpreteerd moet worden in het licht van de cultuur van vandaag. Tot op zekere hoogte is dit waar (b.v. slavernij was toen vrij gewoon maar nu niet, etc.).

De CGM gaat nog een stap verder, want door het proces van oneindige verandering (d.m.v. het Hegeliaans Dialectiek steeds weer toe te passen waar de laatste syntheses de nieuwe thesis/feit/basis/realiteit wordt voor de volgende vergadering) wordt de originele betekenis van het woord van God geleidelijk veranderd totdat er uiteindelijk een interpretatie aan wordt gegeven die het tegenovergestelde betekent.

Om een Bijbelvaste ZDA te bewegen dit transformerend denkproces te accepteren moeten er vraagtekens gezet worden bij ‘er staat geschreven’. Het Hegeliaans dialectisch proces van constante verandering vraagt de persoon zich los te maken van ‘er staat geschreven’ om vervolgens de gedachtegang voor te stellen van ‘wat zou er bedoeld kunnen zijn’. Er wordt van je gevraagd je persoonlijke overtuiging, gebaseerd op Bijbelse onveranderlijke waarheid, aan de kant te zetten, anders zul je ontoegankelijk blijven voor verandering, ben je ouderwets en een obstakel voor de ‘verandering’ in de kerk, dat op de een of andere manier overwonnen moet worden.

Dit transformerend denkproces zou bezoekers en Bijbelvaste ZDA kunnen aanzetten een compromis te sluiten dat niet gebaseerd is op ‘er staat geschreven’. Het tragische resultaat van dit denk proces is dat gelovigen langzaam maar zeker afdrijven van Bijbelse onveranderlijke waarheid en ongelovigen een totaal verkeerd beeld krijgen van God en de Bijbel. Uiteindelijk is dan de persoonlijke overtuiging niet meer gebaseerd op ‘er staat geschreven’ maar op een groepsconsensus (overeenstemming). Het gevolg is dat ze blootgesteld worden aan de nieuwste strategieën en ‘team -building’ technieken van een liefhebbende, ondersteunende groep waar ze emotioneel mee verbonden raken wat het uitzonderlijk moeilijk maakt voor ze om, er ooit weer uit te stappen als ze dat zouden willen. Het resultaat: een ZDA Christen met een persoonlijke overtuiging die niet gefundeerd is op de Bijbel. Dit is voor een Bijbelvaste ZDA onacceptabel.

Het probleem is dat wanneer mensen niet alles wordt geleerd over Christus (niet alleen dat Hij een God van liefde is, maar ook een rechtvaardige rechter), worden deze mensen dan tot de Christus van de Bijbel gebracht of tot een valse Christus?

Dit zogenaamde discipelschap is het discipelschap van een humanistisch, dialectisch proces waar de mens centraal staat. Daar komt nog bij dat pragmatisme (het doel heiligt de middelen) niet wordt toegestaan door de Bijbel.

Methodiek is wel degelijk belangrijk voor God. Toen Mozes niet deed wat God van hem vroeg en hij uit kwaadheid twee keer op de rots sloeg (in plaats van tot de rots te spreken zoals God hem had geboden) oogstte hij de gevolgen van zijn ongehoorzaamheid waardoor hij niet het beloofde land mocht binnengaan.

Als wij kerkgroei en organisatie baseren op het humanistisch dialectisch proces zal dit niet worden geaccepteerd door God. Humanisten zijn atheïsten en verheffen de mens boven God.

Spiral Dynamics

Al deze veranderingen en verschuivingen in beweging gezet door de UN, IIFWP, Uri, en CGM (+ diverse andere soortgelijke organisaties) vinden plaats op politiek, maatschappelijk, educatief, en religieus niveau om zo uiteindelijk een nieuw waardensysteem te introduceren waardoor de mens zich deel voelt van ‘Global Citizenship’ en er dus uiteindelijk een ‘Nieuwe Wereldorde’ tot stand wordt gebracht. Om te weten welke methoden en tactieken (Hegeliaans Dialectiek, Diaprax, Total Quality Management) op welke manier toegepast zouden moeten worden om het nieuwe waardensysteem van de Nieuwe Wereldorde voor iedereen acceptabel te maken is uitgegaan van het Spiral Dynamics waardemodel.

Spiral Dynamics is een meta-model (een model over andere modellen) van groeiend inzichtelijk en begrijpend denken, en evoluerende waardensystemen van personen, groepen, organisaties, naties en subculturen.

“Professor Clare Graves stelde, op grond van jarenlang onderzoek en analyse, vast dat er tot nu toe acht opeenvolgende waardensystemen (drives) in de wereld naar voren zijn gekomen. Een waardensysteem is een samenhangend stelsel van waarden, overtuigingen en het daarbij behorende gedrag. In het volgende schema wordt elke drive aangegeven met een bepaalde kleur.

Deze waardensystemen hebben zich ontwikkeld in reactie op specifieke problemen en uitdagingen, waarmee het bestaan mensen confronteert. Wanneer de problemen waarmee mensen en organisaties worden geconfronteerd veranderen, zullen nieuwe waardensystemen ontwikkeld worden om ze het hoofd te kunnen blijven bieden.
De 'waarde' van waardensystemen wordt daarom bepaald door hun effectiviteit bij het aanpakken van een categorie problemen. Waardensystemen zijn dus 'geschikt' als ze de problemen en uitdagingen die ze ontmoeten kunnen hanteren. Wanneer ze niet geschikt zijn dient er een verandering plaats te vinden, anders ontstaat uiteindelijk een serieus overlevingsvraagstuk. Dit geldt zowel voor organisaties als voor individuen binnen organisaties. Het is dus nutteloos waardensystemen in absolute zin onderling te vergelijken in termen van beter of slechter zonder de context erbij te betrekken.

Het Graves-model wordt 'dynamic' genoemd, omdat het ervan uitgaat dat nieuwe waardensystemen zullen blijven ontstaan met de verandering van problemen in de omgeving. Het model heeft de vorm van een 'spiral' omdat elk waardensysteem ontstaat bij de samenloop van twee krachten, namelijk de problemen/uitdagingen van het bestaan en de verwerkingssystemen van de menselijke geest.

Graves benadrukt dat elk waardensysteem weergeeft hoe mensen denken (d.w.z. hun waarden en geloofsstructuren) en niet wat mensen denken (d.w.z. de waarde of geloofsinhoud). Waardensystemen hebben zogezegd betrekking op schema's (manieren van denken) en niet op thema's (de bijzondere inhoud van een manier van denken). Door de ontwikkeling van elkaar opvolgende waardensystemen hebben mensen in zich verschillende waardensystemen 'gestapeld', die opgeroepen kunnen worden door verschillende contexten of situaties.

Mensen die opereren vanuit verschillende waardensystemen zullen verschillend denken over organiseren, hiërarchie, leiderschap, prestaties, wijze van communiceren en veranderen. Ook hebben ze verschillende diepe structurele patronen van doelen, ethiek, motivatie en lifestyles. Daarnaast denken ze anders over zaken als religie, het lot van de mens, economie, politiek, familierelaties, onderwijs, gezondheid enz, enz. Elk systeem heeft zijn eigen veranderingstechnologie. De verschuiving in en uit elk waardensysteem wordt teweeggebracht door krachten in de omgeving of context, die uniek zijn voor dat systeem.

Omdat het model juist een fundamentele, diepere structuur beschrijft, heeft Spiral Dynamics een krachtige verklarende en voorspellende waarde en kunnen met groter kans op succes verbeterplannen worden ontworpen.

Krachtig kader voor organisatieontwikkeling
Met name waar het gaat om het ontwikkelen en veranderen van organisatiecultuur en het oplossen van interculturele vraagstukken biedt het Graves-instrumentarium unieke aanzetten tot analyse en aanpak. Hoe kunnen veranderingen in organisaties worden geregisseerd, zodat ze meer in overeenstemming komen met de omstandigheden waarmee de omgeving hen confronteert? Wat zijn effectieve en ineffectieve strategieën daartoe?

Door te analyseren op welke trap van het Graves-waarden model een bepaalde organisatie of groep mensen zich bevindt, is het mogelijk exact aan te geven welk type interventies gebruikt kunnen worden om binnen dat systeem adequaat te handelen en om de mogelijk noodzakelijke overgang naar een andere organisatiecultuur te beïnvloeden.”

http://www.dbr.nl/spiraldynamics/spiral_dynamics_waardenmodel.html

Dr. Don Beck in een interview met WIE (What Is Enlightenment http://www.wie.org) geeft aan dat volgens het Spiral Dynamics systeem de groene drive zich 150 jaar geleden langzaam begon te ontwikkelen. De groene drive wordt ook wel ‘postmodern’ genoemd en is voort gekomen uit de oranje drive die ook ‘modern’ wordt genoemd. De oranje drive vertegenwoordigt de periode van de ontwikkeling van de industrie, technologie, en geestelijke verlichting. Gedurende de oranje drive ligt de focus op het individu en zijn prestaties. Bij de aanvang van de groene drive verplaatst deze focus zich naar groep en gemeenschap georiënteerde doelen en prestaties. In de groene drive zijn we (de mensheid) allemaal een grote familie.

“De groene drive begint met het sluiten van vrede met onszelf, de volgende stap is het verdiepen in de ontevredenheid en conflicten in de maatschappij om uiteindelijk ook hier iedereen tevreden te stellen door het aanpakken van de economische verschillen en onbillijkheden ontstaan gedurende de oranje en ook de blauwe en rode drive, om zo vrede en verwantschap te ontwikkelen zodat we allemaal kunnen delen in de vooruitgang van de maatschappij. De man vrouw rollen worden te niet gedaan, plannen die de eenheid en verwantschap stimuleren worden in werking gezet, sociaal klasse onderscheid vervaagd. Religie doet weer z’n intrede als eenheid, niet verdeeld door kerkgenootschappen en sekten”.

http://www.universallight.org/spiral_dynamics.htm

Waar leid dit alles naar toe

Voor het tot stand komen van “De Nieuwe Wereld Orde”, een nieuwe eeuw van vrede en eenheid waar men naar streeft, wordt er aan diverse agendapunten gewerkt door internationale instanties zoals o.a. de UN, de IIFWP, en de URI.

Het doel van TQM en Diaprax in de kerk is het versnellen van verandering m.b.t. organisatie, en verandering onder de leden van denkwijze, interpretatie en verwerkingswijze van informatie in de hoop alle kerkleden op het denk-, interpretatie- en verwerkingsniveau te krijgen van de groene drive (de postmoderne mens) van het Spiral Dynamics waardenmodel. Zodra dat is gerealiseerd kan de kerk op maatschappelijk niveau meedraaien in het verwezenlijken van de plannen van de UN m.b.t. het stoppen van religieus gemotiveerd geweld. In deze context komt de CGM dus goed in het straatje van de UN te pas.

Om uiteindelijk religieus gemotiveerd geweld de kop in drukken is het van uiterst belang dat fundamentalistische groepen binnen de diverse religieuze organisaties ontzenuwd worden d.m.v. het kweken van een geest van tolerantie ten opzichte van andersdenkenden. In het licht van deze ontwikkelingen heeft de Raad van Kerken het nodig geacht zijn steentje bij te dragen d.m.v. het omarmen van de Charta Oecumenica.

http://www.raadvankerken.nl/charta.htm

De Charta Oecumenica is opgesteld door de “Conferentie van Europese Kerken” en de “Raad van Europese Bisschoppenconferenties”. Er valt veel te zeggen over de Charta Oecumenica maar in dit artikel wordt slechts 1 punt naar voren gebracht. Onder punt II “Op weg naar een zichtbare gemeenschap van kerken in Europa” wordt gesteld dat wij ons zelf ertoe verplichten:

- met andere kerken over onze initiatieven voor evangelisatie te spreken, daarover afspraken te maken en zo nadelige concurrentie en ook het gevaar van nieuwe verdeeldheid te vermijden;

- te erkennen, dat ieder mens zijn godsdienstige en kerkelijke binding in vrijheid van geweten kan kiezen. Niemand mag onder morele druk of door materiele prikkels ertoe worden aangezet om tot een ander kerkgenootschap over te gaan. Evenmin mag iemand worden gehinderd om uit vrije wil over te gaan tot een ander kerkgenootschap.

Dit betekent dat de denominaties die de Charta ondertekenen zich wat evangelisatie betreft, alleen mogen richten op onkerkelijke.

Een citaat uit de Review en Herald van 9 october 1894:

“Wij moeten de drie engelen boodschap aan de wereld brengen, de mensen waarschuwen tegen het aanbidden van het beest en zijn beeld, zodat ze hun plaats innemen in de rijen van degenen die “de geboden van God onderhouden en het geloof van Jezus Christus hebben”.

Nergens in de Bijbel en de geest der profetie wordt ons verteld dat wij de boodschap alleen aan onkerkelijke moeten brengen. Ons 12^de geloofspunt maakt geen scheiding tussen kerkelijke en onkerkelijke. De Bijbelse opdracht is het evangelie te verkondigen aan elk volk, van elke taal, en van elke natie zonder onderscheid te maken tussen kerkelijk of onkerkelijk.

De reden waarom er van de diverse denominaties gevraagd wordt hun evangelisatie te richten op onkerkelijke is om te voorkomen dat men bij elkaar in de vijver gaat vissen waardoor er onvrede kan ontstaan. Onvrede tussen diverse denominaties past natuurlijk niet in het beeld van een nieuwe eeuw van vrede, de nieuwe wereld orde en een millennium van vrede. Respect voor ieders mening staat zo hoog in het vaandel dat de drie engelen boodschap niet meer in deze tijd past. Deze boodschap wijst immers een vinger in de richting van de Katholieke Kerk als instituut. Zevende dag’s Adventisten die daar vandaag nog in geloven en actief zijn in de verkondiging van deze boodschap worden al gauw bestempeld (zelfs door mensen onder de eigen gelederen) als fanatiek en fundamentalistisch. In de toekomst zouden ze misschien zelfs het zwijgen opgelegd kunnen worden op grond van de wet tegen het opruien van de democratische rechtsstaat.

http://www.wi.christenunie.nl/index.php?Hoofd=/nieuws.php&tekstId=92

Nu hebben wij in principe niets te maken met de Charta Oecumenica daar wij als organisatie deze niet hebben ondertekend. Het is echter wel verontrustend dat onze voormalige Unie voorzitter de Charta wel (“op persoonlijke titel”) heeft ondertekend ten tijde van zijn voorzitterschap. Verontrustend, omdat het onderscheid maken tussen kerkelijk en onkerkelijk m.b.t. evangelieverkondiging niet door ons kerkgenootschap wordt geaccepteerd. Verontrustend, omdat onze voormalige Unie voorzitter hier blijkbaar wel voor staat. Verontrustend, omdat het Unie bestuur hem niet uit zijn functie heeft gezet vanwege het ondertekenen van een document op persoonlijke titel, waarin diverse punten staan die indruisen tegen de principes van het Kerkgenootschap der Zevende dag’s Adventisten. Verontrustend, omdat ondanks veel bezwaar en kritiek van ZDA leden de voormalige Unie voorzitter nog steeds een functie heeft binnen de ZDA Unie. Verontrustend, omdat men bijna zou gaan geloven dat het Unie bestuur achter de persoonlijke keuze staat van onze voormalige Unie voorzitter. Verontrustend, omdat men zich afvraagt wat de keuze van het Unie bestuur zal zijn m.b.t lidmaatschap van de Raad van Kerken (daar de Raad van Kerken volledig achter de Charta staat en alle andere denominaties die lid zijn van de RvK de Charta ook hebben ondertekend). Verontrustend, omdat men zich afvraagt welke koers de Unie nu eigenlijk vaart. Waar gaan we naartoe…….?

Het werk voor deze tijd (Uit de Schatkamer der Getuigenissen deel 2)

Wanneer de storm van God’s gramschap over de wereld raast, zal het voor zielen een verschrikkelijke ervaring zijn dat hun huis wordt weggevaagd omdat het op zand is gebouwd. Laat men hen waarschuwen voor het te laat is. Wij moeten nu de verantwoordelijkheid gevoelen om met zeer grote vlijt te arbeiden om anderen bekend te maken met de waarheden die God gegeven heeft voor deze tijd. Wij kunnen dat niet ernstig genoeg nemen. (blz. 391)

Het is nu de tijd om de laatste waarschuwing te geven. Het brengen van de waarheid in deze huidige tijd gaat met een bijzondere kracht gepaard; maar hoe lang zal dat nog duren? Nog slechts een korte tijd. Als er ooit een crisis was, dan is het wel nu. (blz. 391)

In de algemene richtlijnen van ons werk behoeft geen verandering aangebracht te worden. Dat moet zo duidelijk en omlijnd staan als de profetie heeft aangegeven. Wij moeten geen verbond aangaan met de wereld in de veronderstelling dat wij zodoende meer zullen bereiken. Wanneer deze of gene in de weg gaat staan om de vooruitgang van het werk langs de richtlijnen die God getrokken heeft, te hinderen, dan zullen ze God mishagen. Geen richtlijn der waarheid die van het volk der Zevende-Dags Adventisten gemaakt heeft wat ze zijn, mag verzwakt worden. Wij hebben de oude grenspalen, de oude bakens der waarheid, ervaring en plicht, en wij moeten, voor het oog van de hele wereld, ter verdediging van onze beginselen, staan als een rots. (blz. 392)

De drie engelen van Openbaring 14 worden voorgesteld als vliegende in het midden des hemels, als een symbool van het werk van hen die de boodschap van de eerste, tweede en derde engel verkondigen. Deze zijn met elkaar verbonden. De bewijzen van de blijvende, altijd levende waarheid van deze bijzondere boodschappen, van zoveel betekenis voor de gemeente, die zo’n hevige tegenstand van de godsdienstige wereld hebben opgewekt, zijn niet uitgewist. Satan is voortdurend bezig een schaduw over deze boodschappen te werpen, zodat het volk Gods hun belangrijkheid, hun tijd en plaats niet helder meer onderscheid; maar zij leven en zullen hun kracht uitoefenen op ons godsdienstig beleven zolang de tijd nog duurt. (blz. 392-393)

De Here God des hemels zal Zijn oordelen uit hoofde van ongehoorzaamheid en overtreding niet over de wereld laten komen, of Hij moet eerst Zijn wachters gezonden hebben om de waarschuwing te brengen. Hij zal de genadetijd niet afsluiten of de boodschap moet duidelijker en beslister zijn verkondigd. De wet van God moet verheerlijkt worden; haar geboden moeten gebracht worden in hun waar, heilig karakter, opdat de mensen zo ver gebracht worden dat ze hun standpunt voor of tegen de waarheid innemen. Nochtans zal het werk in rechtvaardigheid worden afgesneden. De boodschap van Christus’ gerechtigheid moet klinken van het enen einde der aarde tot het andere om de weg des Heren te bereiden. Dit is de heerlijkheid Gods die het werk van de derde engel afsluit. (blz. 394)

Wanneer u het gevaar en de ellende der wereld onder de werking van Satan aanschouwt, verspil dan niet uw door God gegeven krachten in nutteloos geweeklaag, maar ga aan het werk voor uzelf en voor anderen. Ontwaakt en voel een last voor hen die vergaan. Zozij niet voor Christus gewonnen worden, zullen zij een eeuwige gelukzaligheid verliezen. (blz. 395)

Indien Christus de negenennegentig verliet om het ene verloren schaap te gaan zoeken en redden, zijn wij dan verantwoord wanneer we minder doen? Is een verzuim om te werken zoals Christus werkte, een offer te brengen zoals Hij een offer bracht, niet een belediging voor God en een verraad aan de geheiligde, ons toevertrouwde panden? (blz. 396)

Gods volk heeft een geweldig werk voor zich liggen, een werk dat steeds meer op de voorgrond moet komen. Onze pogingen op zendingsgebied moeten veel krachtiger en van groter omvang worden. Een beslister werk dan gedaan is, moet gedaan worden vlak voor de wederkomst van onze Here Jezus Christus. Gods volk moet niet met zijn werk ophouden voor ze de wereld omspannen. (blz. 397)

Maranata, de Heer komt spoedig!