Ouders, oudsten, herders, hoeders ... gedicht na sabbat


Ouders, oudsten, hoeders, herders,
beknot mij niet in mijn vrije spel
en beweeglijk lijf
met helm en knie- en elleboogbeschermers.
Uw voorzorg dat ik mij een buil zou kunnen vallen
zorgt slechts dat
ik niet leer voorzichtig zijn,
dat ik me gekerkerd en gekooid
niet genegen noch geneigd voel tot spelen en bewegen
in frisse buitenlucht en weer en wind en zonnelicht,
dat ik niet moe in mijn bedje tol,
dat ik geen weet heb van signalen als pijn
bij blutsen en builen en schaafwondplekken
en vooral 
leer ik niet
om huilend me te keren tot
de zorgzame hand die verbindt van vader,
de lieve kus, 
troostende boezem 
veilige schoot van mijn moeder.

 

Maak mij dat kruispunt waar ik altijd te hard rijd -
het oranje licht even gauw neem, 
weet van geen camera die mijn door rood gaan signaleert -
niet tot rotonde
die mijn roekeloze vaart tot draaikolk maakt -
waar ik ongehinderd door lichten die me signaleren en remmen,
onbekeurd, ongeremd, onbestraft, ongehinderd 
mezelf tot botsing breng,
in de bocht uit de bochten vliegend.

 

Herder, leidt mij DOOR dat DUISTER dal,
vermijdt niet 
mij in weer en wind
te brengen langs steilte tot hoogte van alpenwei.


Herders en hoeders werden tot 
houders, bezitters van vee.
Kudde die graasde en die zij weidden, verweidden, verzetten en ontzet ontzetten
bij dreiging van adder en wolf en beer
sloten ze op in potstallen en kisten en kooien,
legbatterijen tot productiviteit
die bezit vermeerderen zou,
wel zijn mijdend,
wel vaart verhogend,
tot verdoemenis van dier, natuur, mens,
die zijn God niet meer kent noch eert,
natuur die onnatuurlijk en tegennatuurlijk
niet meer de lof kan zingen van de Schepper.

 

Ewijk, 16 februari 2008, zonsondergang. 

"An Angel"