.

Colouring outside the lines
Richard O'Ffill

Voordat ik begin met deze overdenking wil ik iets zeggen tegen jonge mensen die dit zullen gaan lezen. Het lijkt om eerst instantie dat ik tegen de jongere generatie ben. Maar om echt duidelijk te zijn, dat is niet mijn intentie. Ik heb niets te winnen door te overdenking te preken tegen jonge mensen; en het is een feit, dat mijn eigen kinderen jong volwassenen zijn en mijn kleinkinderen, tieners zullen zijn over een aantal jaren. Als ik er nu over nadenk, eentje is al een tiener. Wat gaat de tijd snel!

Nee, deze overdenking is niet tegen jonge mensen. Wanneer wij bij het eind van deze overdenking gekomen zijn, dan zul je merken dat het eigenlijk gaat over het beschermen van jonge mensen. Deze overdenking gaat over ideeën. Het is over de strijd die gaande is tussen de waarheid en de leugen. Ik ben er zeker van dat wij realiseren dat het niet uitmaakt of een persoon 18,28,58 of 72 jaar oud is. Wij zitten allemaal op dezelfde boot, en als deze zinkt, dan zinken wij met zijn allen. Dus ik hoop dat wij allemaal bij elkaar kunnen blijven tot het eind van deze overdenking. Ik ben niet verbaal geïnspireerd, dat betekent dat ik niet dingen zeg zoals ze gezegd moeten worden. Er zijn misschien tal van andere manieren om het beter te zeggen. Wees alsjeblieft waakzaam voor de zorgen die ik probeer uit te drukken. Wacht tot het einde, als je dat kan en dan kan je komen met jouw conclusies.

Er is een uitdrukking die hier en daar opkomt deze dagen. Ik zag het eens in artikel van een kerkblad niet zo lang geleden. De uitdrukking is "Coloring outside the lines." Ik begrijp de woorden, maar ik heb probleem met het concept en ik ga uitleggen waarom.

Wanner ik een kleine jonge was kon ik herinneren toen ik leerde kleuren met krijten en waterstiften. Misschien kunt u die dagen ook nog herinneren? Wanneer kinderen beginnen te leren tekenen met kleuren in een keurboek, dan tekenen ze de hele pagina helemaal vol. Er is geen twijfel mogelijk, dat ze duidelijk buiten de lijnen kleuren. Maar als zij oudere worden en een beetje oefenen en met een beetje coördinatie, dat beginnen ze steeds meer en meer te tekenen binnen de lijnen. Het is vreemd dat in het verleden met geleerd werd dat men moest tekenen binnen de lijnen en nu als wij komen aan het einde van deze aardse geschiedenis, leren wij, en worden zelfs aangemoedigd om buiten de lijnen te kleuren.

Er is een gezegde die rondgaat deze dagen dat in samenspraak is met "Coloring outside the lines," en het gaat als volgt ‘Het is makkelijker om vergeving te vragen dan om toestemming." Ik ben zo verdrietig en teleurgesteld om te zeggen dat het kleuren buiten de lijnen en het niet vragen om toestemming maar om vergeving, vandaag de dag de wijze van handelen is voor velen.

Dit is een zeer belangrijke ontwikkeling, omdat wij worden verteld dat de tijd is gekomen om de kerk over te dragen aan de jongeren. Maar dezelfde mensen die ons aanmoedigen om de kerk om te te dragen aan de jongeren, zijn de zelfde mensen die hun aanmoedigen om te kleuren buiten de lijnen en te vragen om vergeving in plaats van toestemming.

Ik geloof niet dat een reactionair persoon ben, noch ben ik een persoon die gelooft in het handhaven van de status quo. Noch discrimineer ik persoonlijk op raciale, geslacht of generatie gebied. Ik heb ondervonden dat de Geschriften, niet culturele voorkeuren mijn gids is. Voor een bepaalde reden die ik niet kan begrijpen, lijkt er een beweging te zijn die probeert de kerk op te splitsten langs de lijnen van speciale interesse groepen. Het lijkt, mijn inziens, op iets als politiek correct gedrag. Als wij de Bijbel gebruiken als onze autoriteit. Dan kan ik nergens rechtvaardig vinden voor dit gedrag noch in het oude of in het Nieuwe Testament. Maar dit gedrag is wel consistent door niet te vragen om toestemming met het kleuren buiten de lijnen.

Net als het duidelijk tegen de wil van God is om te discrimineren op grond van ras, waar vinden wij dan de rechtvaardigheid om te discrimineren op leeftijd. Wanneer wij de geschriften lezen van de Apostel Paulus, kunnen wij nergens vinden dat de leiderschap van kerk bepaald wordt door de geboortedatum in je paspoort.

We willen duidelijk maken dat onze kerk werd opgericht door jonge mensen. Het is waar dat vele van onze eerst pioniers van onze (advent)kerk jonge mensen waren. Maar ze werden niet gekozen omdat ze jong waren, maar eerder omdat ze een relatie hadden met Jezus en ze getrouw waren in Zijn Woord. De waarheid is, dat de oprichters van onze kerken, al deze generaties weerspiegelden. Miller en Bates waren nauwelijks, wat jullie zouden noemen Voorjaarskuikens!

De mannen en vrouwen waren Christus hedendaagse volgelingen en net als de oprichters van de Christelijke kerk, waren het niet alleen Generatie X, maar waren ook mannen en vrouwen van ervaring. Ik week niet of iemand van hun ouderen waren, maar het is goed mogelijk dat Nicodemus en Jozef an Arimathea mannen waren met behoorlijke dosis ervaring.

Er is in de afgelopen 40 jaar een cultus ontstaan van de jongeren. Ik zeg dit niet met enige bitterheid. Ik was ook een Generatie X, gedurende de afgelopen 40 jaar! Ik herken dat jongeren op ieder moment van de geschiedenis, vol zijn van de geest, toch geloof ik ook dat de volwassenheid van de jongere generatie op elk bepaald moment het effect heeft gehad, die zijn weerspiegeling heeft in de verantwoordelijkheden die men heeft.

In ons land gedurende de afgelopen 30 jaar, heeft de jonge generatie steeds minder verantwoordelijkheid gekeken. Ook al was ik geen ‘baby boomer', mijn generatie trouwde eerder en begon ook vroeger met het stichten van gezinnen, op een veel jongere leeftijd dat wat de jeugd vandaag de dag doet. Ik was 19 toen ik trouwde, en Betty en Ik hadden onze eerste kinderen voordat ik 21 werd. Ik was 22 toen ik pastoor was van mijn eerste kerk. Ik kan nog goed herinneren toen ik in contact kwam met de hoofd ouderling. Hij kwam tot mij en zij: "Het woord wordt vervuld voor onze eigen ogen." Ik vroeg hem waarom dat was, hij zei: "De bijbel zegt, een klein kind zal hun leiden!" En dat was ook zo

Maar het verleden is het verleden. We kunnen noch willen terugwaarts gaat. We mogen het misschien vergeten zijn, maar wat wij de "goede oude dagen" noemden hadden ook hun problemen. Er was toen de "Great Depression, de Tweede Wereldoorlog, de Koreaanse Oorlog en noem maar op.

Radicale verandering kwamen er in Amerika gedurende de zestiger jaren. Het was de tijd van de Vietnam Oorlog, de Beatles, de Hippies, vrije sex en drugs. Dingen zijn nooit meer het zelfde geweest of zullen ze ooit zijn.

Als een echtgenoot, vader en grootvader, ja zeker als een menselijk wezen, voel ik bij niet meer comfortabel met wat lijk op een verdeel en heers methodiek. Sinds het begin van de menselijke gezin, is de maatschappij een continue stroom geworden, met ouders die zorgen voor hun kinderen en vlak voor het eind, kinderen die zorgen voor hun ouders. Er werd begrepen dat er niets hetzelfde is als een ervaring die zeker niet lijkt als wijsheid, en om beide te krijgen dat het tijd kosten. Daarom was er ook nooit een probleem om van de ene generatie in de ander te geraken. Het menselijke bestaan om aarde werd gezien in de overgang van een stadium van het leven naar de anderen.

Ik st versteld om te zien dat binnen het lichaam van Christus, wat lijkt op het opbreken van de eenheid op basis van je leeftijd. Ik ben bezorgd door het concept van het kleuren buiten de lijnen. Misschien moeten wij de voordeel van twijfel geven die voorstanders zijn van dit concept. Zeker ze bedoelen ze niet om buiten de lijnen te stappen van dingen die niets van doen hebben met geloof, moraal of dingen die uiteindelijk van doen met de geopenbaarde wil van God.

Ik ben compleet in overeenstemming en het concept van deelname van een ieder binnen het lichaam van Christus. Wat kan er verkeerd zijn met dat? Maar en moet een verschil zijn tussen deelname en een revolutie. Een jonge predikant, die onlangs een splitsing in zijnkerk veroorzaakte schepte bij mij op."Wij zijn nu de baas." Dit klinkt niet als een revival of een reformatie, maar als een revolutie

Ik moet toegeven, dat ik een beetje gevoelig ben voor het concept van een revolutie. Wij woonden temidden van een. Ons gezin woonde in Chili gedurende het bewind van Salvador Allende die aan de macht kwam als en gevolg van een ‘democratische' verkiezing. Hij had een coalitie van allerlei linkse partijen. Zo werd hij verkozen in een extra-verkiezing in het Huis van afgevaardigden. Hij tekende een document dat hij de grondwet van de Republiek van Chili zou respecteren en haar democratische instituten. Toen wij in dat land arriveerden, de predikant die on ophaalde van vliegveld, groette ons met de volgende woorden, "Welkom in onze socialistische paradijs." Op weg naar de stad, kon in herinneren dat ik een grote billboard zag met de Amerikaanse vlag, beklad met hakenkruizen.

We leerden al gauw dat de taal van die tijd de taal was van een revolutie, net als ," El pueblo unido jamas sera vencido" ( verenigde mensen zullen nooit verslagen worden), "Venceremos!" (Wij zullen winnen!), juelga (stakingen), gremio (Vakbonden), socialismo (Socialisme), companero (Kameraad) en tenslotte guerra civil (Burger oorlog). Ondanks het feit dat de president belooft had dat hij de democratisch instituten van het land zou respecteren, duurde het niet al te land voordat alles de verkeerde kant op ging. De rest is inmiddels geschiedenis.

Ik geloof zeer zeker dat de kerk van God, een echte reformatie en hernieuwing nodig heeft, maar een ding heeft zij niet nodig, en dat is een revolutie. Een revolutie is het omverwerpen van een systeem en het verplaatsten met een andere. Revolutie is het breken met het verleden. Geschiedenis leert ons de een politieke revolutie begint op de eerste dag van een nieuwe regering.

De kerk van God heeft een opwekking en een reformatie nodig, het hoeft niet allemaal weer over nieuw te beginnen. Het heeft geen revolutie nodig; in feite het kan niet overnieuw beginnen en nog steeds behoren tot het lichaam van Christus. De kerk van God heeft een fundament en dat fundament kan geen ander fundament gelegd worden. 2 Tim 2:19 "En toch staat ongeschokt het hechte fundament Gods..."
Het is waar de tijd is aangekomen wanneer wij de jongeren van de kerk vragen om actief te worden. Maar het gaat niet over de zaak over te nemen. De jeugd kan de visie en de energie zijn van de kerk, maar het zal niet gebeuren als wij hen aanmoedigen om te kleuren buiten de lijnen en niet te vragen om toestemming. Ik ben bang dat welk positief punt dan ook bedoel is door de uitdrinken, dat zij misschien wel een vuur kunnen beginnen de het tempel van God doet afbranden!

Als e een ding waar de kerk voor moet opletten, is dat zij moet weten waarvan het vandaan komt. U kent misschien deze gezegde, dat degene die niet leren van de geschiedenis hoogstwaarschijnlijk dezelfde fout maken. Voor deze reden, moeten wij net zoveel weten over het verleden als over de toekomst. Omdat voor het grootste deel, onze toekomst als de mensen vertrouwen op waar we vandaan kwamen. We zullen niet weten wie wij zien en waarom wij hier zijn, totdat wij zien waar we zijn gestart.

Je hebt misschien de uitdrukking gehoord, "Als het niet stuk is, repareer het dan niet" en er is een andere uitdrukking die gaat als volgt: Als het niet gebroken is... breek het." Dit is zeker niet de geest van opwekking en reformatie, maar die van een revolutie. Ik ben het eens met iemand die eens zei," Voordat je muur afbreekt, weet waarom die muur er staat." Degen die zich in het gebouw bevinden zullen appreciëren dat sommige muren er zijn voor de stabiliteit van het gebouw.

In sommige plaatsen zien wij een systematische aanval op de fundamenten van ons geloof en helaas soms zien wij dat onze jonge mensen gebruikt woorden als kanonskogels. Net als geschreven staat in Psalmen 11:3, "Wanneer de grondslagen zijn vernield, wat kan dan de rechtvaardige doen?" Een persoon moet natief zijn om te geloven dat veranderingen die recent de kerk binnenkomen slechts cosmetisch zijn en meer vorm hebben dat ware betekenis.

Ik ontvang net als vele andere van mijn collega's een wekelijkse fax van de voorzitter van de Generale conferentie. En het was schokkend om te leren dat, voor meer dan een jaar, de communicatie eerder een oproep was voor de verdediging van de zevendaagse scheppingsweek, de betrouwbaarheid van de Geschriften en de betrouwbaarheid van de Geest der Profetie. Dit document werd niet gebruikt om leden van enige atheïstische genootschap te winnen, het was gestuurd naar predikanten en andere werknemers van het kerkgenootschap der Zevende-dags Adventisten. Realiseert u de implicaties? Dat de dag ooit zou komen dat het noodzakelijk is voor het kantoor van de voorzitter van de Generale Conferentie, om de schepping te verdedigen, het Woord van God, en de Geest der Profetie aan de leiders, predikanten en leraren van onze kerk is zeer ontluisterd.

Vrienden, wij moeten wakker worden en realiseren dat er winden om ons heen waaien. Als deze winden niet worden tegen gehouden dan zullen zij ons omverwaaien. Dit is de reden dat ik zo verbaasd ben dat wij als een kerk jonge mensen bemoedigen om te verven buiten de lijnen.

Sommige zullen zeggen, "als wij buiten de lijnen kleuren dan bemoedigt het ons juist om nieuwe methode van evangelisatie uit te proberen; het bemoedigt ons om spiritueel te groeien en helpt om jonge mensen actief te krijgen in de kerk." Als dit de reden is waarom zegt men het dan niet gewoon/ wanneer iemand bemoedigt wordt om te tekenen buiten de lijnen, waar steeds meer en meer mensen, jong en oud, niet meer geloven dat God de aarde schiep in zeven dagen, dat is de roep om te kleuren buiten lijnen een roep voor revolutie.

Een man vertelde mij eens dat hij niet meer eens was met de leerstellingen van de Adventkerk,. Nadat hij het onderwerp bestuurde. Suggereerde ik op een respectvolle manier, of hij sterk vond dat de leerstellingen verkeerd waren, hij zich meer thuis zou voelen in een andere denominatie. "Nee" zij hij, "ik blijf liever en probeer degene te veranderen in de kerk waar ik mij bevind."

Kunnen wij zien dat zulk persoon te bemoedigen om te kleuren buiten de lijnen, misschien een ding voor u en mij mag beteken, maar het mag misschien heel wat anders voor hem beteken. Voor hem lijkt het net of hij het groene licht heeft gekregen om een revolutie te beginnen.

Als het kantoor van de voorzitter van ons kerkgenootschap probeert om betaalde werknemers te overtuigen dat de aarde is geschapen in 7 dagen en dat wij ons vertrouwen kunnen stellen in het Woord van God en de Geest der Profetie, dan lijkt het voor mij dat dit niet de tijd is om de kerk op te roepen om buiten de lijnen te kleuren, voor welke reden dan ook, hoe creatief de inhoud wel niet is. Ik ben niet zeker dat wat wij nodig hebben in deze laatste dagen speciaal creatief behoort te zijn. Misschien wat mij neer nodig hebben is ons nestellen in de waarheid die wij al hebben. Het vierde gebod geeft ons niet veel ruimte voor iets anders, maar herinnert ons wat we al weten.

U mag het mij niet eens zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat onze kerk met haar 27 leerstellingen op het juiste punt is, als het leerstellingen aangaat. Het is geen tijd om jong of oud aan te moedigen om de doctrines aan te passen en dan vragen voor vergeving op een later tijdstip. Ik geloof dat er een systematische programma is in sommige hoeken van dit prachtige genootschap die probeert om onze unieke missie als Zevende-dags Adventisten te niet te doen en ons her ontwikkelen als een generieke Christelijke kerk. Wij vinden het fijn om te zeggen dat wij Zevende-dags Adventistische Christenen zijn, maar er zijn er meer en meer die zich oncomfortabele voelen met het concept dat wij het ‘overblijfsel' zijn dat door God is opgericht met een boodschap voor dit uur. Zij geloven dat als je zo over de kerk denkt, het behoorlijk arrogant is. Zij kiezen er liever voor om generieke Christenen te zijn.

Dit is geen tijd voor ons om terug te kijken. We waren Baptisten en Methodisten. We waren Katholieken en ongelovigen. Dit is geen tijd om terug te gaan naar de denominaties waar wij vandaan kwamen. De apostel Paulus zou tegen ons zeggen om te vergeten wat wij eerst waren en voorwaarts te gaan luisteren naar de roep van God in Christus Jezus onze Heer; en de roep is dat wij een speciaal volk zijn met een speciale boodschap dat ons zal voorbereiden om onze Heer te ontmoeten in de lucht.

Het is geen tijd om oude mensen te vervangen door jongeren. God is niet bezorgd over de datum in je paspoort. Het is geen tijd om onervaren te verkiezen boven ervarenheid, maar het is de tijd om het leger van God te vergroten op de basis van door de tijd geteste manieren.

Dit is geen tijd om te kleuren buiten de lijnen, God roep ons op, op dit kritieke punt n de geschiedenis van het evangelie op de puinhopen die ontstaan zijn. Jesaja 58:12, "En de uwen zullen de overoude puinhopen herbouwen, de grondvesten van vorige geslachten doen herstellen, en men zal u noemen: Hersteller van bressen. Herbouwer van straten."

Deze tekst is geen oproep om de huidige orde te verwerpen of een revolutie in de manier hoe wij dingen doen. Deze tekst is een oproep om geloof te herstellen dat gegeven was aan onze vaders wij moeten verwerpen de verleiding om het oude weg te gooien. Wij hebben nooit geloof in gemeen opgestelde fabels. De uitdagingen die wij zien zijn niet het gevolg van het niet hebben van de waarheid, maar juist van het verwerpen van de waarheid. God roept ons niet om ons fundament te laten varen, maar ze juist op te bouwen Wij moeten begrijpen dat de fundamenten van dit plannen van dit gebouw op het fundament van de wereld, en Jezus Christus en Zijn heiligheid, en niet de wereld en zijn zondige wegen, de Hoeksteen is.

De boodschap voor deze wereld is in de derde engelboodschap, "Vrees God en geef Hem eer, voor het uur van het oordeel is gekomen." Dit is nauwelijks een oproep om te kleuren buiten de lijnen. Het probleem vanaf het begin was die ene aartsengel Lucifer die besloot zijn weg buiten de lijnen van Gods wil te tekenen, en het gevolg is de situatie waarin wij ons nu bevinden. Dit is geen tijd om te kleuren buiten de lijnen.

De roep is te herstellen wat gebroken is. De belofte gaat over herstel. Iets wat hersteld word, wordt gebracht naar zijn originele staat. Het probleem dat wij zien is dat wij de duivel hebben toegelaten om in onze levens te komen, en wanneer dat gebeurd, zullen de resultaten, natuurlijk, gevoeld worden in de kerk. De problemen van de kerk zijn eigenlijk een reflectie van de problemen in ons eigen leven.

De valse doctrines dat langzamerhand opkomen zijn een gevolg van het feit dat wij niet getrouw in on geloof waren die God ons toevertrouwd heeft vanaf het begin. Toch is nog steeds hoop voor de kerk, omdat er hoop is voor ons. In Joel 2:25 staat er geschreven, "Ik zal u vergoeden van de jaren, toen de sprinkhaan (alles) opvrat, de verslinder en de kaalvreter en de knager, mijn groot leger dat Ik op u afzond."

In deze tijden, wanneer de vijand van onze zielen, een ultieme aanval op ons voort om ons te vernietigen als individuen, onze gezinnen en onze kerk, mogen wij blijven hopen, Jesaja 59:19 zegt, "En men zal vanwaar de zon ondergaat de naam des Heren vrezen en vanwaar zij opgaat zijnheerlijkheid, want hij komt als een onstuimige rivier, door de adem des Heren voortgezweept."

Er zijn kracht daarbuiten die de intentie hebben om de kerk te veranderen zoals wij dat kennen, en onze jongeren worden voor deze zaak gebruik. Welke reden ze ook mogen hebben daarvoor, we pleiten voor hun om opnieuw na te denken. Maar misschien moeten wij hun de voordeel van de twijfel geven. Misschien komt het omdat ze net als ik zijn. Zij hebben ook kinderen en klein kinderen. Zij zien hoe de duivel bezig is onder onze eigen jongeren en zij voelen dat zij een offer moeten brengen, inclusief een compromis gaan treffen met de waarheid, zodat onze kinderen in de kerk blijven.

Toch is ons probleem niet zo zeer hoeveel mensen in de kerk op zomaar een Sabbatdag. Het probleem dat deze generatie raakt is dat onze harten van de Heer zijn weggedreven. De oplossing op onze neerslachtige conditie is niet een kerk creëren naar het menselijk hart. Als wij niet getrouw zijn aan de waarachtige en levende God, en wij de nadruk willen leggen op onze eigen weg en niet Zijn weg, dan zijn wij net als de Israëlieten die in de woestijn bij de berg valse goden maakte en aanbaden.

Wij kunnen de kerk veranderen, maar wij kunnen niet onze eigen harten veranderen, behalve als wij er slechter van willen worden. Gods roep is niet voor ons om te kleuren buiten de lijnen, maar een roep om naar Hem terug te keren. Wij praten niet over een terugkeer naar een bepaald adres, maar het herstel van onze harten. Een roep aan de kerk is dus een roep naar ons hart. "Dan zult gij Mij zoeken en vinden, wanneer gij naar Mij vraagt met uw ganse hart." (Jeremia 29:13)

"En moge uw hart volkomen zijn met de Here, onze God, om in inzetting te wandelen, en zijn geboden evenals heden in acht te nemen" (1 Koningen 8:61)

Wanneer wij in het Oude Testament lezen dat wij bewust gemaakt worden van het ernstige geestelijk achteruitgang dat Gods volk blijkbaar aangetaste van generatie tot generatie voor honderden jaren.. De profeten legden het probleem nooit aan de ‘saaie' aanbiddingdiensten of het feit dat mensen niet meer naar de kerk kwamen.
De woorden van de profeten waren dat het volk zijn verbondenheid met de ware God hadden opgegeven en dat zij, in feite, aan het kleuren waren buiten de lijnen van Gods wil voor hun levens. De roep van de profeten zonder uitzondering was een oproep tot bekering. De roep voor bekering is een roep om weer binnen de lijnen te gaan leven.

De zaak van niet vragen van toestemming, maar het vragen van vergeving achteraf, herinnert mij van een tekst dat ons verteld dat onze ongerechtigheden ons gescheiden hebben van God en dat Hij onze gebeden niet meer hoort. Laat mij deze tekst eens lezen, het is een belangrijke. Jesaja 59:2, "Maar uw ongerechtigheden zijn het, die scheiding brengen tussen u en uw God, en uw zonden doen zijn aangezicht voor u verborgen zijn, zodat Hij niet hoort." Dit betekent, dat als wij willens en wetens tegen de wil van God in gaan en later terugkomen met een grijs op ons gezicht en zeggen dat het ons zo erg spijt, dat dingen niet gebeuren, zoals wij zouden verwachten.

Wij zijn nu aan het einde van de tijd. We zullen best eens degene zijn die door de sluiting van de Genade tijd leven en de Tijd der benauwdheid. We zijn de kerk van Laodicea. Jezus had een boodschap voor en dat is dus niet een roep om te kleuren buiten de lijnen.

Luister naar Openbaring 3:14-21

"En schrijf aan de engel der gemeente te Laodicea: Dit zegt de Amen, de getrouwe en waarachtige getuige, het begin der schepping Gods. Ik weet uw werken, dat gij noch koud zijt, noch heet. Waart gij maar koud of heet! Zo dan, omdat gij lauw zijt noch heet, noch koud, zal Ik u uit mijn mond spuwen."

"Omdat gij zegt: Ik be3n rijk en ik heb mij verrijkt en heb aan niets gebrek en jagij weet niet , dat gij zijt de ellendige en jammerlijk en arme en blinde en naakt, raad Ik u aan van Mij te kopen, dat in het vuur gelouterd is opdat gij rijk moogt worden, en witte klederen opdat gij die aandoet en de schade uwer naaktheid niet zichtbaar worde; en ogenzalf om uw oogleden te bestrijken, opdat gij zien moogt."

"Allen, die Ik liefheb, bestraf ik en tuchtig Ik, wees dan ijverig en bekeer u. Zie Ik sta aan d deur en Ik klop, Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen maaltijd met hem houden en hij met Mij."

De roep van Jezus voor deze generatie is om te stoppen met het kleuren buiten de lijnen. Hij roep ons op om te bekeren. Dat is moeilijk om te doen als je niet kan zien wat je verkeerd heb gedaan. Dit is waarom Hij ons verteld dat wij oogzalf nodig hebben. Trouwens, het interessant om te zien dat Jezus zegt dat wij naakt zijn. Hij moet naar beneden gekeken hebben met Zijn profetisch oog en zag op welke wijze zelf mensen die zeggen dat ze Christen zijn hoe zij zich kleden als zij naar het strand gaan. Hij mag misschien spreken over de manier hoe wij ons kleden, zelfs op de wijze hoe wij naar de kerk gaan.

Wij hebben ongetwijfeld gemerkt dat dingen niet gaan zoals ze zouden moeten voor onze kinderen of zelfs voor ons eigen, spiritueel. Wij dachten dat dit kwam doordat wij de techniek voor aanbidding waren kwijt geraakt of misschien hadden wij niet de juiste stijl voor aanbidding. Er wordt gesproken hoe wij de ‘waarheid' goed kunnen verpakken. Ik weet niet hoe u er tegenaan kijkt, maar ik voel in mijn hart dat ons probleem niet over de verpakking of stijl of techniek of het gebrek aan methodieken hoe wij het evangelie moeten brengen.

Wij maken niet geschiedenis, wij herhalen het gewoon simpelweg. De boodschap van Jezus aan de jonge mensen van de kerk van Laodicea is hetzelfde als de boodschap aan de huidige ‘oudere' generatie, en dat is dat wij ons moeten bekeren. Dit was de boodschap die de profeten gaven aan het land van Israël om te bekeren. Jezus pastoraat was een oproep om te bekeren. Johannes de Doper, zijn pastoraat was een roep voor bekering. De overdenking op die Pinksterdag was een oproep tot bekering.

De roep aan de kerk in de laatste dagen is ook een oproep voor bekering. De duivel weet dat een oproep tot bekering, dat alle problemen in het eind goed zou maken, en spendeert hij veel tijd en moeite om de roep tot bekering niet politiek correct te laten klinken. Hij heeft het vervangen met een roep om elkander de bevestigen, om voldoende eigenwaarde te hebben en om niet anderen over je heen te laten lopen. Wanneer deze concepten in praktijk worden gebracht, dan maken ze vergeving onmogelijk.

Op een dag was ik aan het praten aan een groep van jonge mensen die net 20 waren geworden, iemand ze dat het leek alsof ik tegen het nieuwe ben in plaats die wijze hoe het altijd gegaan is. Ook al wist ik dat dit niet de realiteit was en is, ik geloof dat een persoon verantwoordelijk is voor de impressie die ze geven, dus probeerde die jongeman gerust te stellen dat dat zeker niet waar was. Maar dat het niet de manier hoe ik voelde. Wat ik geloof is de roep aan de kerk van Laodocia is niet een roep om de blijven zoals wij altijd zijn geweest. Als het een roep is om buiten de lijnen te kleuren, dan beteken dat wij moeten stoppen met het volgen van de wereld, onze zondige wegen laten varen en terugkomen naar de Heer, dan hoor het zo te zijn

Als wij mandateren dat het vragen van vergeven dat het vragen van toestemming betekend dat wij allen, zonder te kijken naar iemand anders, zonder het vragen van toestemming, op onze knieën en pleiten voor onze Heer en onze achteruitgaan te vergeving, dat zou ik zeker daarmee instemming, maar is dit nu het geval.

Nee, deze overdenking gaat niet tegen de jongere generatie in, maar is juist voor un bedoeld. Ik verwerp het feit dat sommige jongeren gebruiken ,met hun enthousiasme en onervarenheid, om proberen het geloof dat ons werd overgeleverd door onze vaderen en aan ons is gegeven de laten wegsmelten, zodat degene die leven in deze generatie, door de genade van Jezus en de inwoning van de Heilige Geest, de waarheid overwinnend kunnen blijven vasthouden over de finishlijn in het Koninkrijk in de Hemelen.

Wij wonen nu al 17 jaar in hetzelfde huis. Ik ben het type persoon die houdt van het oude, maar ik vind het nieuwe ook fijn. Ik hou ervan om niet allen het huis in goede conditie te laten, maar af en toe neem ik stappen om het up-to-date te houden. Wanneer wij eerst naar de huidige wijk kwamen, waren de kleuren in vogue in die dagen, aarde tonen, zowel binnen als buiten. Als u vraagt wat ik daarmee bedoel, het betekent dat een huis was geverfd in donkere bruinen tinten binnen en buiten. Ik heb mijn huis geverfd zowel binnen als buiten in lichte kleuren. Het maakt een groot verschil. Ik heb de tapijten vervangen. Ik het al het houtwerk opnieuw geschilderd. Ik heb wat van de keukentafels vervangen. Natuurlijk in die periode heb ik ook de ventilatie en verwarming aangepast, ik heb de dakpannen aangepast, en zo gaat het.

Nee, ik blijf niet vasthouden aan de status quo, maar in deze wereld van zonde betekent status quo, afbraak en degeneratie. Maar ik ben voorzichtig dat mijn verbouwingen niet gaten boor in de bestaande waterleidingen en water systemen noch dat ik overal muren ga inslaan. Onthoud, het is niet verstandig om muren omver te werpen als je niet waar om die muur er in de eerste plaats staat.

We mogen misschien gisteren geboren zijn, of wij lopen hier alleen tijd rond, maar we ware hier niet toen het fundament van de kerk werd neergelegd, en we moeten voorzichtig zijn om niets te doen of iemand aan te moedigen of iets anders te doen dat de muren van onze geloof doet instorten.

Ik geloof dat de waarheid progressief is en ik dat is net wat ik bedoel - progressief. Dat beteken dat een waarheid niet een andere waarheid omverwerp. Ik zeg niet dat in het verleden wij alle waarheid hadden, maar we hadden de waarheid. Voor degen die later op het toneel komen, we moeten niet waarheid voor waarheid inwisselen, of erger nog, leugens voor waarheid.

Voor degene die erop aandringen om te veranderen alleen maar om te veranderen op het gebied van geloof en moraal, dan lopen we groot risico. In plaats dat wij voorwaarts gaan, kunnen wij deze kerk tot een stilstand brengen en bijna laten instorten. Een dienstknecht van de Heer zei dat, vlak voordat de kerk dreigt te vallen, maar dat hij niet. Dit moet beteken dat er krachten komen tegen het einde der tijden die wel degelijk zijn effect hebben, die de kerk niet opbouwen, maar op een stilstand zetten.

Nee, ik ben niet comfortabel met de roep om te kleuren buiten de lijnen. Dit is te makkelijk om verkeerd geïnterpreteerd worden. Ook vind ik het niet fijn met het "niet om toestemming vragen maar om vergeving achteraf" filosofie. Het negeert de waarde van ervaring en kan makkelijk leiden tot het afbraak van de eenheid in het lichaam van Christus (de kerk).

Sprekende als een vader en een grootvader, ik denk niet dat het eerlijk is om de enthousiasme en creativiteit van de jongeren in de kerk te gebruiken dat in het eind niet zo god mag lijken voor de gehele familie van God.

Het is tij dat wij vergeten welke generatie aan de macht is en dat wij onszelf beginnen af te vragen of wij luisteren en overgeven aan de Heerschappij van Christus Jezus, die het hoofd is van het lichaam van Christus, wat de kerk is. Het is tijd voor een ieder van ons, zonder te kijken naar onze paspoorten voor onze leeftijd, om te luisteren naar de stem van Christus voor de kerk in de eindtijd - de roep tot bekering.