Paus geeft aflaten op jongerendagen

VATICAANSTAD - Paus Benedictus XVI heeft besloten aflaten te geven aan mensen die ,,niet in een zondige staat verkeren'' en ,,actief en met devotie'' deelnemen aan de Wereldjongerendagen. Dat maakte kardinaal James Francis Stafford gisteren bekend.

Wie niet in staat is de Wereldjongerendagen bij te wonen, kan een ,,gedeeltelijke aflaat'' ontvangen. Voorwaarde is wel dat intens wordt gebeden dat God de paus zal helpen om het geloof van de jongeren te versterken. De jongerendagen worden van 18 tot 21 augustus in Keulen gehouden.

De aflaten kunnen het verblijf in het vagevuur aanzienlijk bekorten. Het vagevuur is volgens de rooms-katholieke leer de plaats waar een ziel na de dood tijdelijk verblijft, voordat hij toegelaten wordt tot de hemel. Het gaat er daarbij om dat de ziel, die al vergeving voor zijn zonden heeft ontvangen, wordt gezuiverd voordat de hemelse heerlijkheid wordt bereikt.

Het gebruik van aflaten - tegen betaling om daarmee de bouw van de Sint-Pieter in Rome te bekostigen - was in de zestiende eeuw voor Maarten Luther een van de grootste misstanden die hij bestreed. Zijn 95 stellingen, waarin hij zich onder meer tegen deze praktijk keerde, wordt gezien als het begin van de Reformatie.
Bron: http://www.nd.nl/

 

Aflaat voor WJD-jongeren

Hilversum (Van onze redactie/KerkNet/VIS) 9 augustus 2005 - Het Vaticaan heeft gisteren een decreet gepubliceerd waarin wordt aangekondigd dat de deelnemers van de Wereldjongerendagen een aflaat kunnen krijgen. Voorwaarde is dat deWJD-jongeren "niet in een zondige staat verkeren", deelnemen aan de biecht, de communie ontvangen en een gebed bidden ter intentie van de paus.

Boetevaardig
De aflaat impliceert kwijtschelding van de zonden. Ook niet-deelnemers kunnen een gedeeltelijk aflaat krijgen, wanneer ze vanuit een boetvaardige houding en een moedig geloofsgetuigenis voor de jeugd bidden en tevens God vragen dat de jonge christenen zich sterken in het geloof en in het respect voor hun ouders en willen leven naar de normen van het Evangelie en van de Kerk.

Jaar van Eucharistie
De paus verleent dit jaar bij gelegenheid van het Jaar van de Eucharistie een 'volle aflaat' aan alle gelovigen die deelnemen aan een mis of aan andere vormen van verering van het Heilig Sacrament zoals een processie. Het Jaar van de Eucharistie duurt nog tot aan de volgende reguliere bijeenkomst van de bisschoppensynode, die van 2 tot 29 oktober 2005 in het Vaticaan wordt gehouden.

Beladen
Een aflaat is een kerkelijke kwijtschelding voor begane zonden, die reeds vergeven zijn. Voor het verdienen van een volle aflaat, waardoor alle straffen worden kwijtgescholden, dient men eerst te biechten en de communie te ontvangen. Het woord is historisch erg beladen. Dat is het gevolg van de aflaathandel, waartegen vooral de reformator Maarten Luther fel van leer trok. Vaak werd de indruk gewekt dat met het kopen van aflaatbrieven ook vergeving van zonden werd gekocht. Het Concilie van Trente (1545-1563) verbood deze aflaathandel.
Bron: http://www.katholieknederland.nl/

 

 

Aflaat

Belijdende protestanten in Duitsland waren opgetogen toen hun landgenoot kardinaal Ratzinger tot paus werd gekozen. Hier had prof. Beyerhaus stiekem jaren op gehoopt, verklapte hij prof. Peter Beyerhaus - in het tijdschrift Diakrisis.

Hij is voorman van de belijdende beweging in de Lutherse Kerk., ,,Over de traditionele confessionele grenzen heen'', schreef hij, heeft hij dezelfde prioriteit als wij: het ,,bijbels evangelie van Gods verlossingswerk in zijn Zoon Jezus Christus tegen de tijdgeest te beschermen en wereldwijd te verkondigen''.

Volgens secretaris dr. Werner Neuer van die beweging stond Ratzinger mede aan de wieg van de overeenstemming die rooms-katholieken en lutheranen in 1999 bereikten over hét centrale punt dat hen begin zestiende eeuw verdeelde: de rechtvaardiging door het geloof. Hij noemt de nieuwe paus 'een geschenk voor de protestantse christenheid'.

Vervreemdend is het dan, als deze paus afkondigt dat bezoekers van de Wereldjongerendagen - volgende week in Keulen - een aflaat kunnen verdienen. Dat woord roept bij protestanten een wereld op. Ze denken aan Luthers tijdgenoot Johann Tetzel - een monnik, in kerkgeschiedenisboekjes altijd getekend met kwabbige onderkinnen en hebberige blik achter een tafeltje met een wijd geopende collectebus. 'Als het geld in 't kastje klinkt, 't zieltje in de hemel springt!' Tetzel verkocht aflaten, waarmee de bouw van de Sint-Pieter in Rome werd bekostigd. Tegen zijn handel schreef Luther zijn 95 stellingen.

Sinds die Late Middeleeuwen is er wel wat veranderd. Het Concilie van Trente, dat de protestanten in de ban deed, verbood de aflaathandel in 1563. Paus Paulus VI bracht in 1967 de aflaat-theologie bij de tijd.

Aflaten spelen officieel geen rol in de vergeving van zonden. De rooms-katholieke theologie maakt onderscheid tussen vergeving en straf voor zonde. Ook als je vergeving krijgt - via het sacrament van boete en verzoening, de biecht - blijft er sprake van straf: door te zondigen heb je de relatie met God en met medemensen beschadigd, je hebt het kwaad een plek in je leven gegeven - die schade is niet zomaar hersteld.

Daarom legde de priester je vroeger, als je gebiecht had, een boetedoening op. Die was zwaarder naar gelang de ernst van je zonde. Met vrome daden - een bedevaart bijvoorbeeld - kon je een deel van die boetedoening afkopen. Je liet dan zien dat je je weer op God richtte en de kerk bevestigde dat.

Paus Johannes Paulus II zette dit alles uiteen in een preek vlak voor het 'heilig jaar' 2000, toen hij katholieken opriep aflaten te verkrijgen. In die preek deed hij veel moeite de protestantse kritiek vóór te zijn. Hij gaf aan dat vergeving van zonden en vernieuwing van het leven enkel genade zijn, geschonken door Christus. ,,Maar dit geschenk komt niet tot ons zonder dat wij het aanvaarden en erop ingaan.'' En hij citeerde onder meer Exodus 34 vers 7, over God, die 'schuld, misdaad en zonde vergeeft, maar niet alles ongestraft laat en voor de schuld van de ouders de kinderen en kleinkinderen laat boeten ..'

De welwillende uitleg van de rooms-katholieke aflaatleer is dat die dicht in de buurt komt van antwoord 64 uit de protestantse Heidelbergse Catechismus: '... het kan niet anders of wie door waar geloof Christus ingeplant is, brengt vruchten der dankbaarheid voort.' De kerk vult dat dan in en beoordeelt hoever de gelovige daarmee is. Wie de kloof breder ziet, zal zeggen dat de Rooms-Katholieke Kerk nog steeds niet royaal is met de genade in Christus, voor niets, in Hem alléén.

Voor het volksgeloof, zeker in de Middeleeuwen, was het onderscheid tussen vergeving en straf te subtiel en werden aflaten een koopje om voor jezelf - of voor overleden dierbaren - het verblijf in het vagevuur te bekorten en een plek in de hemel te verzekeren.

Naar de praktijk van Tetzel wil paus Benedictus niet terug. Hij houdt wel vast aan de bemiddelende rol van de kerk bij de uitdeling van de genade. De kerk - waarin priesters handelen namens de bisschoppen, die hun ambt bekleden in gemeenschap met de paus, die de opvolger is van Petrus, de leerling van Jezus - heeft macht om zonden te vergeven en om de zondaar te geleiden op diens weg naar herstel en levensvernieuwing.

Toen het Nederlands Dagblad in de aanloop naar het jaar 2000 berichtte over de aflaten tijdens het 'heilig jaar', schreef een rooms-katholieke lezeres dat zij nog nooit van iemand gehoord had dat hij een aflaat had verdiend; ze had ook nog nooit een priester de gelovigen horen aansporen om aflaten te gaan verkrijgen. In de praktijk speelt de aflaat volgens haar voor katholieken in Nederland geen enkele rol.
Bron: Nederlands Dagblad