Zwarte jongere VS ijverigste bijbellezer

CHAPEL HILL - Minder dan eenderde van de evangelische jongeren in de Verenigde Staten leest ten minste eenmaal per week in de Bijbel. Zwarte pinksterjongeren zijn het ijverigst in hun bijbelgebruik.

Dat is de conclusie van de studie "Jeugd en religie", uitgevoerd door de universiteit van Chapel Hill, North Carolina.
De ijverigste bijbellezers zijn jongeren van zwarte pinksterkerken, van wie bijna de helft (48 procent) ten minste één keer per week de Bijbel pakt. Tieners van de Assemblees of God volgen met 44 procent. Onder aan de lijst staan de jongeren van onafhankelijke gemeenten (13 procent) en van de liberale anglicaanse Episcopale Kerk (8 procent).
Christian Schmidt, die de leiding van het onderzoek had, is van mening dat ook bij volwassenen in de Verenigde Staten het lezen van de Bijbel niet frequenter gebeurt. "Het zou kunnen zijn dat de meeste evangelische volwassenen niet zo'n goede voorbeelden zijn voor hun jongeren als het gaat om fundamentele, persoonlijke zaken zoals het lezen in de Bijbel."
Het regelmatig bezoeken van een kerkdienst door jongeren heeft overigens een minder grote uitwerking op het gebruik van de Bijbel dan verwacht. Van jonge kerkgangers van de Evangelisch-Lutherse Kerk in Amerika leest 19 procent ten minste één keer per week in de Heilige Schrift; onder jonge lutheranen die zelden of nooit ter kerke gaan is dat nog altijd 14 procent.
Bron: Reformatorisch Dagblad

'Hype rond The Passion uitgebleven'

Even was de film van Mel Gibson, The Passion of The Christ, het gespreksonderwerp van de dag. "Het bezoek aan de film viel echter ietwat tegen", constateert Konnie Crielaard in een achtergrondartikel in het jongste nummer van Willow Creek Nieuws, het blad van Willow Creek Nederland.

"Eén april was het zover: de film The Passion of The Christ werd in meer dan honderd bioscopen in Nederland vertoond", schrijft Crielaard, redactielid van Willow Creek Nieuws. "In veel steden ontstonden interkerkelijk initiatieven om bioscoopbezoekers op te vangen wanneer de film vragen bij hen had opgeroepen of er behoefte bestond om meer informatie over het lijden van Christus te verkrijgen. Bezoekers van The Passion kregen bij hun bioscoopkaartje een kaartje op creditkaartformaat met een telefoonnummer en enige websites erop vermeld. In sommige andere plaatsen mochten kerkleden voor aanvang van de film een korte inleiding in de bioscoopzaal houden. Dicht bij de bioscoop gelegen kerkzalen waren open voor gebed en voor nazorg. Veel bioscoopeigenaren vroegen zelf om deze opvang en ondersteuning en hebben hun medewerking verleend aan het uitdelen van de kaartjes."
Ook de media besteedden op grote schaal aandacht aan de film, vervolgt Crielaard, zowel op positieve als negatieve manier. "Het bezoek aan de film viel echter ietwat tegen. De enorme hype die in Amerika optrad, bleef in het nuchtere en vanouds calvinistische Nederland uit."
Toch, schrijft ze, "blijft The Passion een unieke kans om buitenkerkelijken te interesseren voor het evangelie. De Geest van God werkt door de harten van de mensen heen op een manier die ons soms verbaast. Bij sommigen was dit al in de bioscoop, voor anderen zou dit de DVD van de film kunnen zijn die in augustus op de markt komt."
Oswin Ramaker, woordvoerder van het Platform The Passion of The Christ, benadrukt desgevraagd eveneens de positieve effecten van de introductie van The Passion. "Een hype wordt gemáákt - veelal door de media", zegt hij. "Als platform hebben wij ons vanaf het begin heel bescheiden willen opstellen. Zelf zou ik The Passion bijvoorbeeld nooit het evangelisatiemiddel van de eeuw hebben genoemd. Maar het is wel een mógelijk, uniek evangelisatiemiddel. En laten we ons dan niet laten beïnvloeden door uitspraken als: "Dit is geen hype of wel een hype." In de weken dat The Passion in de bioscopen heeft gedraaid, hebben toch zo'n half miljoen mensen in Nederland en in Nederlandssprekend België de film gezien. En gemiddeld bezochten 1000 unieke bezoekers per dag onze info- en nazorgwebsite."
Hoewel Gibsons omstreden film in de Verenigde Staten inderdaad zeer populair was, onder brede lagen van de bevolking, blijkt uit een telefonisch onderzoek van de gerenommeerde Barna-onderzoeksgroep onder 1618 volwassen Amerikanen dat de film nauwelijks blijvende impact heeft (zie http://www.barna.org/). Volgens de groep, die de resultaten dezer dagen naar buiten bracht, hebben in de VS naar schatting 36 miljoen "wedergeboren christenen" en 31 miljoen "niet-wedergeborenen" The Passion bekeken. Ongeveer een op de drie Amerikaanse volwassenen zou de film hebben gezien. Vooral evangelicalen waren enthousiast: 89 procent van hen noemde de film "uitmuntend." Atheïsten, agnosten, homoseksuelen en liberale democraten toonden zich het minst onder de indruk.
De Barna-groep vroeg degenen die The Passion of The Christ hadden gezien of dit hun religieuze overtuiging op enigerlei wijze heeft beïnvloed. Eén op de zes kijkers (16 procent) gaf aan dat dit het geval was. Gevraagd naar een nadere specificering van de veranderingen die het zien van de film in het persoonlijke leven had teweeggebracht, gaven de meeste ondervraagden te kennen dat zij meer waren gaan inzien hoe zij met hun naaste dienden om te gaan, meer overtuigd waren geraakt van het belang van keuzes maken en persoonlijk gedrag, en dat zij een dieper begrip hadden gekregen van wat Christus voor hen had gedaan.
De ondervraagden kregen verder de vraag voorgelegd of het bekijken van de film hun religieuze leven in praktische zin had beïnvloed. Hier zei 18 procent dat dit zo was. De meest genoemde gedragsveranderingen waren: meer bidden (genoemd door 9 procent van hen die de film zagen), meer kerkbezoek (8 procent) en meer betrokken bij kerkelijke activiteiten (3 procent).
Een van de opmerkelijkste uitkomsten van het onderzoek is, aldus Barna, dat The Passion vrijwel geen impact heeft als het gaat om evangelisatie. "Ondanks marketingcampagnes die de film aanduidden als "het mooiste evangelisatiemiddel" van onze eeuw, verklaarde minder dan eentiende procent van degenen die de film zagen dat zij erdoor tot geloof waren gekomen of Jezus Christus hadden aanvaard als hun Verlosser."
Net zo verbazingwekkend vindt Barna dat mensen zich niet meer betrokken zijn gaan voelen bij evangelisatiewerk. "Minder dan een half procent van de ondervraagden zei na het bekijken van de film actiever te zijn geworden in het delen van hun geloof met anderen."
George Barna, die het onderzoek leidde, zegt in een reactie op de resultaten dat veel mensen waarschijnlijk niet zullen kunnen geloven dat de film niet méér impact heeft gehad. "De eerste reacties op de film leken buitengewoon positief. Maar het geheugen van mensen is kort en op het moment dat de enquête werd afgenomen, had de doorsnee volwassene al zes andere films gezien, exclusief de vele tv-programma's die hij had bekeken."
Toch blijft hij positief: "We moeten niet uit het oog verliezen dat zo'n 13 miljoen volwassenen als gevolg van de film aspecten van hun gedrag hebben veranderd. Dat is enorm. En meer dan enige andere film in de afgelopen jaren heeft The Passion mensen bepaald bij de Persoon van Jezus Christus."
Een van de lessen van het onderzoek, concludeert Barna, is dat grote veranderingen (massale bekeringen) niet worden bereikt door het eenmalig zien van een specifiek mediaproduct.
Bron: Reformatorisch Dagblad

Sekte geeft nieren weg

CANBERRA - De Australische politie onderzoekt een religieuze gemeenschap die zich 'De Jezus Christenen' noemt. Leden daarvan zouden - na veel gelieg en bedriegerij - nieren en delen van hun lever hebben gedoneerd aan wildvreemden. Dat is tegen de Australische wet.

In Australië is het alleen toegestaan vitale organen, zoals nieren, te doneren aan een familielid of aan een hele goede vriend, als die daar - wegens ziekte - behoefte aan heeft. Deze wet is ingesteld om illegale handel in organen te voorkomen. De religieuze gemeenschap De Jezus Christenen ziet het echter anders. Leider van de als sekte aangemerkte groep Dave McKay legt in de krant The Australian uit dat hij en zijn medegelovigen zich houden aan de woorden van Paulus als die christenen oproept 'levende offers' te zijn.

Volgens McKay hebben de gelovigen bij hun volle verstand de beslissing genomen dat zij, door hun organen af te staan, medemensen willen helpen die anders misschien zouden sterven. Dat zij daartoe tegenover artsen zonder schroom liegen over hun relatie met de patiënten, deert McKay niet.

Getest

De Australische minister van Volksgezondheid Bronwyn Pike ziet dat anders. Zij heeft opdracht gegeven tot een diepgaand onderzoek. Zij is vooral bezorgd dat kwetsbare leden van de sekte door hun leiders gedwongen worden organen te laten verwijderen.

Leider McKay ontkent dit ten stelligste. Volgens hem zijn alle tien leden van zijn groep die inmiddels in Australië, Israël en de Verenigde Staten organen aan vreemden zouden hebben afgestaan, eerst grondig psychologisch getest.

Een woordvoerder van de Australische Artsenbond is echter niet gerustgesteld. "Als mensen tegen artsen liegen over hun relatie met de patiënt, liegen zij misschien ook wel over ziektes die zij zelf hebben. Daarmee brengen zij niet alleen zichzelf, maar ook de ander in gevaar.''

'De Jezus Christenen' zijn opgericht in 1982. In het jaar 2000 was de groepering wereldnieuws, toen die ervan werd verdacht een 16-jarige Britse jongen te hebben ontvoerd en gehersenspoeld.
Bron: Nederlands Dagblad

Christenen gevlucht uit Mexicaans dorp

20 DE NOVIEMBRE - Zeven protestants-christelijke gezinnen in de Mexicaanse provincie Chia pas zijn eerder deze week gedwongen hun huizen in het dorp 20 de Noviembre te verlaten. Dit gebeurde na dreigementen van de buren.

De families stonden's avonds op het punt naar bed te gaan toen een woedende menigte gewapend met stokken, stenen en messen zich rond hun kleine boerderijtjes verzamelde. De belagers eisten van de bewoners dat ze ophielden met hun strijd om religieuze vrijheid. Zo niet, dan zouden ze aan de dakgoten van hun huis worden opgehangen.
Volgens de Chiapese krant Cuarto Poder herkenden de christenen de leiders van de oproerkraaiers. Het waren de "cacuques" (een soort dorpshoofden) die zij eerder op de dag tijdens een bijeenkomst gesproken hadden. Tijdens die bespreking vroegen de vertegenwoordigers van de evangelische christenen aan de bestuurders vrijheid om hun geloof te belijden. Volgens een van de vertegenwoordigers, Santiago Perez, viel die wens slecht bij de dorpshoofden. Na de intimidatie hebben enkele gezinnen het dorp verlaten en zijn naar een naburige plaats gevlucht.
Het was overigens niet de eerste keer dat evangelische christenen gedwongen werden hun woonplaats te verlaten. Tien maanden geleden werden enkele andere protestantse gezinnen gedwongen uit 20 de Noviembre te vertrekken. Zij konden slechts enkele kledingstukken in rugzakken meenemen.
De groep dorpsbewoners die tegen de christenen in opstand komt, verzet zich tegen de verspreiding van het evangelisch protestantisme in Chiapas. Hoewel deze dorpsbewoners zichzelf rooms-katholiek noemen, is er een grotere overeenkomst met het animisme van hun voorvaders dan met het rooms-katholicisme zoals dat door de meeste Mexicanen beleden wordt.
Met de groei van het protestantisme zien de dorpshoofden hun invloed op de dorpsbewoners afnemen. Door velen wordt het gebeuren in 20 de Noviembre dan ook in het kader van een politiek conflict geplaatst. Het is een kwestie van politieke rivaliteit die niets met religie te maken heeft.
De regering van Mexico heeft de regio Chiapas niet volledig onder controle. Hoewel de Mexicaanse wet vrijheid van godsdienst garandeert, blijkt de naleving van deze wet in Chiapas in de praktijk moeilijk. De overheid is niet in staat effectieve bescherming te bieden aan onderdrukte christenen.
Bron: Reformatorisch Dagblad