De mist in Phoenix

Duidelijk was niet te vinden tijdens de laatste Promise Keepers Predikanten congres

Door Dale Martin

Er zijn zeven jaren voorbij gegaan sinds de eerste Promise keepers nationale predikanten vergadering in de VS, een zeer invloedrijke organisatie die de laatste tijd veranderd is van een die de nadruk legt op het vormen van godsdienstige manen naar een buitenkerkelijke organisatie met een groeiende oecumenische agenda.

In februari 1996 werd er een conferentie gehouden in Atlanta in de staat Georgia (die ik bezocht met bij 40.000 mede predikanten), toen ging met name over het promoten van de ontwikkeling van Christelijke aanbidding en gemeenschapszin door de muren te doorbreken van rassen en culturele verschillen. Het ging niet of nauwelijks over de drang om diverse denominaties te overhalen meer de nadruk te leggen in onze gemeenschappelijk Christelijke toewijding en taak.

De tweede PK (Promisekeerpers) predikanten en leiderschapsvergadering die gehouden werd van 18 tot en met 20 februari in Bank One Ballpark in Phoenix, Arizona, leek die oorspronkelijke opdracht te veranderen. Wat eerst belangrijk leek is nu minder belangrijk. Denominationlisme werd openlijk een zonde genoemd, het zorgde ervoor dat veel predikanten en andere die dienstbaar zijn in de gemeente, stomverbaasd wat wij moesten vinden van geloofsgemeenschappen die wij hebben gediend met onze carriers en die onze spirituele thuis was, veelal voor vele generaties.

Een vriend van mij was ook bij de Phoenix "Come near to Me" conferentie en vroeg mij de volgende zeer interessante vraag; "Als denominaties een zonde is, en denominaties gedefinieerd zijn door doctrines, wie bepaald dan welke denominatie een zondig is?"

Meeste serieuze Christenen geloven bepaalde doctrines (leerstellingen) en het behoren tot een geloofsgemeenschap, omdat zij geloven in wat de Bijbel leert over deze waarheden en deze promoot het zich bevinden in zulke gemeenschappen. Door zulk gedrag "zonde" te noemen, zoals diverse Promise Keepers deden in Phoenix, is verkeerd voor redenen. Het veroordeeld iemands anders hart en overtuiging, EN er is een duidelijk een aanval op de vrijheid van geweten dat duidelijk een rol speelde in de groei van de Verenigde Staten. Zevende-dags Adventist, onder andere, zullen heel erg bang zijn voor zulk retoriek.

De belangrijkste kerken van het hedendaagse Christelijk Amerika is veelal gemeenschappen of, interkerkelijk of niet-kerkelijke entiteiten. In zulke groepen worden bijbelse doctrines meestal minder belangrijk gevonden om "de vaart erin te houden" en "bereikbaar" te blijven. Alleen de absolute basis van het Christendom blijft ongehavend.

Adventisten kijk met een ster eschatolische blik naar de oecumenische agenda en zullen herinneren dat er twee evangelische strominge4n waren voordat de eerst conferentie van de PK werd gehouden in Atlanta, die niet meededen de enthousiaste instemming van de gemeenschapsagenda. Deze waren de 15 miljoen leden tellende Southern Baptist Convetnion, en de snel groeiende segment van hedendaagse Christendom, de Charismatische en Pinkstergemeenschap kerken. Het werd overduidelijk in Phoenix dat de grootste tegenwerker 7 jaar geleden nu overduidelijk aanwezig waren. De voorzitter van de Southern Baptist Convention, James Merritt, was een van de sprekers. De Charismatische/ Pinkergemeenschap delegatie was de grootste aanwezige groepen onder de 9.000 bezoekers in Phoenis, met een van hun eigen, Jach Hayford, een senior pastor van de Church on the Way, als een van de dag voorzitters van de conferentie.

Vele goede sprekers maakte presentaties in Phoenis, inclusief Bruce Wilkinson, auteur van de ‘The Prayer of Jabez, populaire Dallas predikant Tony Evans, en auteur Max Lucado, onder andere. De "Come near to me" conferentie was ook bijzonder vanwege de duidelijke aanwezigheid van Messiaanse Joden. Een rabbi uit Dallas, zorgde voor een goede stemming door te een verklaring van gemeenschappelijke overtuiging "We're Back," toen hij het uitschreeuwde in de microfoon. Om te laten zien dat hij en andere Joden aanwezig waren en verenigd waren met Christen over de identiteit van Jezus en het praktiseren van Charismatische aanbidding, als ik mag toevoegen.

De kracht van muziek
Een fascinerende techniek was overduidelijk zichtbaar tijdens de Promise Keepers evenementen, om stemmen te winnen voor de agenda van de Promise Keepers is het frequente gebruik om tegenstellingen te doen laten varen en zo op deze wijze de doctrine vraagstukken over de mandaat voor Christelijke eenheid niet te laten opwekken. Op de Phoenix conferentie werd gebruik gemaakt van meer muzikale volume en beter gemaakte "Christelijke Rock en Pop" dan dat er verkondigd werd in Atlanta in 1996

Wat ook zeer intrigerend beek was de manier waarop de belangrijkste sprekers spraken over de muziek op de conferentie. Sprekers van Hayford tot Wilkinson omschreven de muziek regelmatig als "Worship, waardoor een duidelijke verbintenis werd aangeven tussen "Worship" (met andere woorden de muziek) en de presentatie van de boodschap. De bedoeling werd duidelijk gemaakt: Dat wat je emotioneel beweegt (of zelfs fysiek) is ware aanbidding. Hetgeen wat onze hersenen en gedachten raakte is alleen een "Boodschap" en natuurlijk, brengt potentiële scheiding aan. In zulke kringen voort deze emotionele muziek vaak de boventoon over het gesproken woord. Aanbidders hebben zulke aanbiddingsdiensten gerechtvaardigd sinds de Gouden Kalf ervaring bij Sinaï - en frequent zichzelf beziggehouden door de Geschriften verkeerd toe te passen wat vaak gebeurd bij zulke vieringen. Om de gevoelens aan te wakkeren met "worship" muziek, dan is de manipulatie van de Geschriften slechts een kwestie van tijd.

De organisators van het congres waren zeer naïef over de frequente toespeling tussen de zeer emotionele vorm van aanbidding en de verminderde interesse in het Woord. Terwijl iedereen onder de indruk was van een presentatie die werd gehouden tijdens de conferentie, die liet zien dat het percentage van Christelijke jeugd die geloofde in de volledige autoriteit van het Woord van God was gedaald van 54% naar slechts 10% tussen 1991 en 2001, viel het bijna niemand op dat er een logisch verband was, namelijk dat de daling samenviel in een tijdsbestek waar het populisme en rock en pop cultuur samen werden gebracht in jeugd aanbiddingsdiensten. Jim Bruns van de Youth Builders, een belangrijke ontwikkelaar in de jeugdpastoraat curriculum, herinnerde de aanwezigen eraan dat 80% van de gemiddelde jeugdgroep in de kerk niet de kerk meer zal bezoeken in de periode tussen het behalen van het laatste diploma en het verkrijgen van een baan. Dit is weer meer bewijs voor mij dat zoveel van de hedendaagse jeugdwerk meer gaat om ervaringen en - veroorzakende - een virtuele hongersnood in het horen van het Woord van God. Ik zag mezelf duidelijk instemmen met de observatie van een van de jeugdleiders die kwam uit de staat Minnesota: Het Woord van God moet benadrukt worden als de kerk wil overleven.

Vraagteken

Terwijl adventisten met vele zaken eens kunnen zijn en zelfs kunnen applaudisseren in het verlangen om predikanten te bemoedigen en te helpen. Serieuze studenten van de Schriften zullen bezorgd zijn door de taal van Belofte 6 van de Promise Keepers zeven grondslagen. Het benadrukt een verlangen om "te gaan verder dan enige raciale of kerkgenootschappelijke barrières om de kracht te laten zien van Bijbelse eenheid." Door het koppelen van morele verwerpelijke en sociaal achterhaalde barrières en deze te vergelijke met verschillen tussen kerkgenootschappen en deze te belichten aan de hand van Gods Woord is een zeer slimme bedachte constructie. Denominaties en hun verschillen worden dus gezien als tegenwerkingen voor de eenheid welke Christus voor bad en maken het zo dus sociaal irrelevant. Jack Hayford maakte dit punt duidelijk toen hij refereerde aan en andere spreker die president is van de door Baptisten gesponderde Moody Bible Instute: "Ik verwerp het concept dat Joe Stowell in een andere kamp is dan ik."

Voor zulke voorstanders, maken verschillen tussen kerkgenootschappen net zo weinig nut als raciale grenzen. Dit is zeker geen onbelangrijk punt: waarneer gehoorzaamheid aan Bijbelse waarheden geplaatst wordt op het elfde morele niveau als raciale vooroordelen, dan moeten Adventisten en anderen, beginnen met goed te gaan opletten. We kunnen er meer eens zijn dat raciale vooroordelen en racisme nooit en te nimmer mag worden getolereerd. Maar we moeten ook ingegrijpen wanneer de zonde van racisme gebruikt wordt om een aanval aan te wakkeren tegen legitieme verschillen tussen denominaties die gebaseerd zijn op verschillende inzichten van de Geschriften. Christenliefde en gemeenschapszin is niet toevoegen of weglaten van theologische overtuigingen. Zeker, Degene die feitelijk hun leven doorbrengen en relaties cultiveren met predikanten van andere geloven, zullen je erop wijzen dat theologische overtuiging veel al de bron zijn van een beter en rijker gemeenschapszin en nog meer begrip jegens elkander.

Dale Martin is predikant van de Ocala, Florida, ZDA
© Adventist Review